Hallo wie? Halloween
Door: judith
Blijf op de hoogte en volg Tjeerd, Judith, Suze en Jurre en Tjeu
05 November 2009 | Anguilla, Anguilla
Zaterdag was Tjeerd es vrij, wat zullen we allemaal gaan doen? 5 Miljoen plannen, maar heb Tjeerd eerst maar es laten slapen, denk dat het belangrijk genoeg is dat hij met zijn werk wakker is niet?
Nadat Jurre ook wakker was hebben we de boel (lees kindjes, wagen, blablablablablabla) ingeladen en zijn we naar Philipsburg gereden, wat dus een kwestie van minuten is wanneer er geen spits of iets van een ongeluk, werkzaamheden of gewoon buurtende autobestuurders met elkaar aan het happenen is. Auto uit, Suze op het stepje (nou Carol, die slijt hier als een gek!!) en lopen maar, ik weet al met hun beter de weg dan Tjeerd, onthou heel snel waar je wel of niet kunt lopen met een Mutsy met aanhang. Waarheen, nou eerst een juwelier, Jaja jippie ik krijg een verlovingsring… Nee hoor, het hangertje dat ik om mijn nek heb sinds mijn 16e was door de inspanningen van eerst Suze ,en het laatste jaar Jurre, afgebroken, gelukkig vond ik em boven.. Dat was van mijn oma dus dat is mij heel erg dierbaar en dat moest dus eerst gemaakt worden vor ik het echt kwijt raakte. Laten ze nou 6000 juweliers hier hebben, de eerste de beste maar genomen, Indiers uiteraard, laten maken kost zus en zoveel, over een uur klaar denk ik. Oh. Ok. Hij ging het eerst nog even vragen, ja hoor, na 1 en klaar. Ok, we zien wel dan. Ondertussen gevraagd en gekeken voor een armbandje voor Jurre, die is bijna jarig! Niks alleen goud, vinden wij voor hem niet mooi. Volgende juwelier, hadden ze heel veel moois, kan hier wel tig keer jarig zijn haha, maar niks voor kindjes. Dan moesten we daarheen. Ok. Daarheen, Indier nummer 3, ja hoor armbandjes, zag er zilver uit alleen het prijskaartje niet. Witgoud. Wel ja doe maar duur. Je wordt maar 1x1 nietwaar, heb zelf niet eens zo’n duur ding, wel zat met nepstenen van de Zeeman hahha. Wat over de prijs gesteggeld en over wat graveren kostte; dat konden we beter zelf gaan regelen, was goedkoper, das aardig. Ondertussen kregen we een heineken export, zat Jurre met een dame achter de sierraden te sjansen en kreeg Suze ook een lief rose tasje met der glimlach en kocht Tjeerd een armband voor zichzelf. Eh, mis ik iemand?.....duh….
Voor bijnaiederwatwils weer verder naar die graveur ergens achter een trap omhoog. Toen hadden we wel honger. Naar het pleintje terug gelopen en bij de barefootbar een soort barriere gebouwd voor (of zeg je tegen) Jurre en Suze, dat ze niet van het terras af konden. (ook soort porch).
Jurre was aan het eind net een smurfje, de verf gaf lekker af daarzo………. Maar ja, je houdt hem echt niet in de kar! Suze heeft garnalen meegegeten, en de maiskolf vond ze ook heerlijk. Jurre at frietjes als een echt belgisch smurfje en zo was het zo tijd mijn hanger op te halen en weer naar huis te gaan.
Wassen en naar bed, allemaal slapen, ach nee, ik weer niet, moest nog veel doen hierzo. Suze en Tjeerd laat wakker, Jurre had mij maar weer es beziggehouden. Nu hadden we al een week geleden een flyer gehad van ene Heather, voor THE ANNUAL DAWN BEACH HALLOWEEN. Had het wel op de koelkast geplakt maar dacht, ach Tjeerd zal wel laat zijn, of toch niet vrij of weet ik veel wat, dus er verder niet meer bij stilgestaan. Maar nu Suze zo laat wakker was en het om half 7 verzamelen was hier bij de gazebo, zeg maar de plaatselijke muziektent zoals in Hoenderloo, dacht ik om iets over 6, ach zullen we gaan kijken wat het is?” Hallo wie” zei Suze…….Ja Halloween schat. Ik haar een zwarte legging aan, donkerpaars shirt met lange mouwen, wist nog een donkerpaarse boa te liggen (waarom neem je dat in godsnaam mee naar SXM? Nou ja, ik dacht, goh noggus leuk voor een feessie hahha) paarse lippenstift op en hup wij naar buiten saampies. Dat werd me toch leuk, dat had ik serieus nooit gedacht. We waren de eersten dus voelde me helemaal thuis, net echt brabants kwartiertje. Daar kwam een auto aan, kindjes eruit, de een nog mooier en enger aangekleed dan de ander, Suze keek der ogen uit, ze wist nog niet goed wat ze nou moest, leuk vinden of raar of wat dan ook. Ze bleef tegen me aanhangen. Op een gegeven moment waren er wel tig auto’s en na veel geren gegil en geregel van die Heather zat elk kind in de bak van een pick-up, hing uit een dak of zat in een openstaande kattenbak. Suze zat op schoot bij mij voorin bij Heather, ze vond het eeeeeeeeeeenig op zijn Amerikaans dat we meededen. Ik nog verontschuldigen dat we ons huis niet versierd hadden en geen snoepjes in huis hadden gehaald. Is vast en zeker het enige van de Pas huishouden ter wereld dat niet standaard bergen snoep in huis heeft (is toch zo lieve snoepkontenschoonfamilie?)
Nou goed, wij rijden, stapvoets en met veel kabaal. Degenen die meededen moesten het duidelijk versierd /verlicht hebben, was niet zo moeilijk te zien hier in het vroege donker. Heather vroeg zich af of een dame die een huis uit kwam ons nou riep of niet, ik zei, nee, ze heeft een knaloranje pruik op vanwege het Nederlands elftal dat voetbalt. Ze snapte me niet. Mmm.. Never mind…Haar zoontje hing naast ons uit het open dak en schreeuwde allerlei dingen waarvan ik blij was dat Suze ze nog niet verstaat, (vond “mom” ook niet ok) maar los van dat waren ze super aardig. Bij het eerste huis was Suze als laatste, ook al reden wij voorop, heel bedeesd aan de hand met mij naar een deur, ik zei dat ze Trick or Treat moest zeggen, ze keek alleen maar en toen kwam het….GEEN ZAK. Daarmee bedoel ik, wij hadden natuurlijk geen trickortreatzak, een echte enge TAS waar al dat snoep in moet, weet ik veel.
Je leert wat af zo, maar Heather had voor in de auto nog allerlei plastic zakken dus bij de volgende deur had Suze ook een zak. Heel trots stond ze met die zak open en keek nog steeds vreemd toen er iemand snoep in deed. Nog vreemder keek ze bij de volgende die schalen had staan waar alle kinderen zich een oeplawaai in graaiden..en alles in hun zakken deden. Suze pakte 1 snoepje en ging daar op het trapje heel voorzichtig het papiertje lospeuteren..zo lieffffffff. Iedereen weer wachten op ons hahaha. Ondertussen had ik het ook lollig want ik kon zo mooi zien wie waar woonde en welk huis nou echt leuker was dan het andere en handen schudden en me voorstellen.
Na enige huizen liep Suze alleen tussen al die grotere kinderen mee naar de voordeuren, soms over gras, soms een eng gemaakt pad, soms over een soort bruggetje (dat vond ik dan weer eng) met grote gaten langs de zijkanten, of hoe dan ook. Als laatste huizen weer hier vlakbij bij Peggy, die kennen we, een Amerikaanse kunstenares, en bij een Nederlands gezin, die heel lief vroegen wat Suze het liefste lustte….. Ik heb geen idee zei ik, ze snoept nooit. Behalve de tumtummetjes van opa is dat ook echt zo.
Bij het uitstappen kreeg ze nog een lampje van wat bleek, in ieder geval, half Nederlandse jongetjes van een jaar of 8, die waren Amerikaans aan het praten tegen elkaar, maar toen ze mij en Suze hoorden praten kwamen ze haar een lichtje brengen dat blauw brandde. Suze verrukt natuurlijk!
We liepen samen naar huis en ik voelde me zo fijn, eindelijk eens meer dan een uur eigenlijk nergens meer aan gedacht of liever gezegd,gezorgd, en alleen maar samen met ,en van Suze, zo genoten!
Thuis moest Suze alle snoepje op de grond uitstallen voor pappa en honderduit vertellen, ze stotterde er van, en dat lichtje, ze kon er niet over uit! Ze had een hele rode toet van de opwinding en ze straalde helemaal. Wat heerlijk, krijg er nog een brok van in mijn keel.
Dank je wel Heather en alle anderen die meededen, reden en hielpen, wij hebben het super gehad!
Nadat Jurre ook wakker was hebben we de boel (lees kindjes, wagen, blablablablablabla) ingeladen en zijn we naar Philipsburg gereden, wat dus een kwestie van minuten is wanneer er geen spits of iets van een ongeluk, werkzaamheden of gewoon buurtende autobestuurders met elkaar aan het happenen is. Auto uit, Suze op het stepje (nou Carol, die slijt hier als een gek!!) en lopen maar, ik weet al met hun beter de weg dan Tjeerd, onthou heel snel waar je wel of niet kunt lopen met een Mutsy met aanhang. Waarheen, nou eerst een juwelier, Jaja jippie ik krijg een verlovingsring… Nee hoor, het hangertje dat ik om mijn nek heb sinds mijn 16e was door de inspanningen van eerst Suze ,en het laatste jaar Jurre, afgebroken, gelukkig vond ik em boven.. Dat was van mijn oma dus dat is mij heel erg dierbaar en dat moest dus eerst gemaakt worden vor ik het echt kwijt raakte. Laten ze nou 6000 juweliers hier hebben, de eerste de beste maar genomen, Indiers uiteraard, laten maken kost zus en zoveel, over een uur klaar denk ik. Oh. Ok. Hij ging het eerst nog even vragen, ja hoor, na 1 en klaar. Ok, we zien wel dan. Ondertussen gevraagd en gekeken voor een armbandje voor Jurre, die is bijna jarig! Niks alleen goud, vinden wij voor hem niet mooi. Volgende juwelier, hadden ze heel veel moois, kan hier wel tig keer jarig zijn haha, maar niks voor kindjes. Dan moesten we daarheen. Ok. Daarheen, Indier nummer 3, ja hoor armbandjes, zag er zilver uit alleen het prijskaartje niet. Witgoud. Wel ja doe maar duur. Je wordt maar 1x1 nietwaar, heb zelf niet eens zo’n duur ding, wel zat met nepstenen van de Zeeman hahha. Wat over de prijs gesteggeld en over wat graveren kostte; dat konden we beter zelf gaan regelen, was goedkoper, das aardig. Ondertussen kregen we een heineken export, zat Jurre met een dame achter de sierraden te sjansen en kreeg Suze ook een lief rose tasje met der glimlach en kocht Tjeerd een armband voor zichzelf. Eh, mis ik iemand?.....duh….
Voor bijnaiederwatwils weer verder naar die graveur ergens achter een trap omhoog. Toen hadden we wel honger. Naar het pleintje terug gelopen en bij de barefootbar een soort barriere gebouwd voor (of zeg je tegen) Jurre en Suze, dat ze niet van het terras af konden. (ook soort porch).
Jurre was aan het eind net een smurfje, de verf gaf lekker af daarzo………. Maar ja, je houdt hem echt niet in de kar! Suze heeft garnalen meegegeten, en de maiskolf vond ze ook heerlijk. Jurre at frietjes als een echt belgisch smurfje en zo was het zo tijd mijn hanger op te halen en weer naar huis te gaan.
Wassen en naar bed, allemaal slapen, ach nee, ik weer niet, moest nog veel doen hierzo. Suze en Tjeerd laat wakker, Jurre had mij maar weer es beziggehouden. Nu hadden we al een week geleden een flyer gehad van ene Heather, voor THE ANNUAL DAWN BEACH HALLOWEEN. Had het wel op de koelkast geplakt maar dacht, ach Tjeerd zal wel laat zijn, of toch niet vrij of weet ik veel wat, dus er verder niet meer bij stilgestaan. Maar nu Suze zo laat wakker was en het om half 7 verzamelen was hier bij de gazebo, zeg maar de plaatselijke muziektent zoals in Hoenderloo, dacht ik om iets over 6, ach zullen we gaan kijken wat het is?” Hallo wie” zei Suze…….Ja Halloween schat. Ik haar een zwarte legging aan, donkerpaars shirt met lange mouwen, wist nog een donkerpaarse boa te liggen (waarom neem je dat in godsnaam mee naar SXM? Nou ja, ik dacht, goh noggus leuk voor een feessie hahha) paarse lippenstift op en hup wij naar buiten saampies. Dat werd me toch leuk, dat had ik serieus nooit gedacht. We waren de eersten dus voelde me helemaal thuis, net echt brabants kwartiertje. Daar kwam een auto aan, kindjes eruit, de een nog mooier en enger aangekleed dan de ander, Suze keek der ogen uit, ze wist nog niet goed wat ze nou moest, leuk vinden of raar of wat dan ook. Ze bleef tegen me aanhangen. Op een gegeven moment waren er wel tig auto’s en na veel geren gegil en geregel van die Heather zat elk kind in de bak van een pick-up, hing uit een dak of zat in een openstaande kattenbak. Suze zat op schoot bij mij voorin bij Heather, ze vond het eeeeeeeeeeenig op zijn Amerikaans dat we meededen. Ik nog verontschuldigen dat we ons huis niet versierd hadden en geen snoepjes in huis hadden gehaald. Is vast en zeker het enige van de Pas huishouden ter wereld dat niet standaard bergen snoep in huis heeft (is toch zo lieve snoepkontenschoonfamilie?)
Nou goed, wij rijden, stapvoets en met veel kabaal. Degenen die meededen moesten het duidelijk versierd /verlicht hebben, was niet zo moeilijk te zien hier in het vroege donker. Heather vroeg zich af of een dame die een huis uit kwam ons nou riep of niet, ik zei, nee, ze heeft een knaloranje pruik op vanwege het Nederlands elftal dat voetbalt. Ze snapte me niet. Mmm.. Never mind…Haar zoontje hing naast ons uit het open dak en schreeuwde allerlei dingen waarvan ik blij was dat Suze ze nog niet verstaat, (vond “mom” ook niet ok) maar los van dat waren ze super aardig. Bij het eerste huis was Suze als laatste, ook al reden wij voorop, heel bedeesd aan de hand met mij naar een deur, ik zei dat ze Trick or Treat moest zeggen, ze keek alleen maar en toen kwam het….GEEN ZAK. Daarmee bedoel ik, wij hadden natuurlijk geen trickortreatzak, een echte enge TAS waar al dat snoep in moet, weet ik veel.
Je leert wat af zo, maar Heather had voor in de auto nog allerlei plastic zakken dus bij de volgende deur had Suze ook een zak. Heel trots stond ze met die zak open en keek nog steeds vreemd toen er iemand snoep in deed. Nog vreemder keek ze bij de volgende die schalen had staan waar alle kinderen zich een oeplawaai in graaiden..en alles in hun zakken deden. Suze pakte 1 snoepje en ging daar op het trapje heel voorzichtig het papiertje lospeuteren..zo lieffffffff. Iedereen weer wachten op ons hahaha. Ondertussen had ik het ook lollig want ik kon zo mooi zien wie waar woonde en welk huis nou echt leuker was dan het andere en handen schudden en me voorstellen.
Na enige huizen liep Suze alleen tussen al die grotere kinderen mee naar de voordeuren, soms over gras, soms een eng gemaakt pad, soms over een soort bruggetje (dat vond ik dan weer eng) met grote gaten langs de zijkanten, of hoe dan ook. Als laatste huizen weer hier vlakbij bij Peggy, die kennen we, een Amerikaanse kunstenares, en bij een Nederlands gezin, die heel lief vroegen wat Suze het liefste lustte….. Ik heb geen idee zei ik, ze snoept nooit. Behalve de tumtummetjes van opa is dat ook echt zo.
Bij het uitstappen kreeg ze nog een lampje van wat bleek, in ieder geval, half Nederlandse jongetjes van een jaar of 8, die waren Amerikaans aan het praten tegen elkaar, maar toen ze mij en Suze hoorden praten kwamen ze haar een lichtje brengen dat blauw brandde. Suze verrukt natuurlijk!
We liepen samen naar huis en ik voelde me zo fijn, eindelijk eens meer dan een uur eigenlijk nergens meer aan gedacht of liever gezegd,gezorgd, en alleen maar samen met ,en van Suze, zo genoten!
Thuis moest Suze alle snoepje op de grond uitstallen voor pappa en honderduit vertellen, ze stotterde er van, en dat lichtje, ze kon er niet over uit! Ze had een hele rode toet van de opwinding en ze straalde helemaal. Wat heerlijk, krijg er nog een brok van in mijn keel.
Dank je wel Heather en alle anderen die meededen, reden en hielpen, wij hebben het super gehad!
-
05 November 2009 - 17:53
Marischouvdploeg:
van Nadja heb ik gehoord van je verhalen die je op internet verzendt
Ik vind het heel leuk en geniet ervan. Wat is de wereld dan toch klein, dat je elkaar kunt zien en mailen.Succes met je verhalen
groetjes van Marischou -
07 November 2009 - 13:00
Maaike:
lieve labionda, wat heerlijk dat je zo genoten hebt! Dat er nog maar veel van zulke dagen volgen! Wij hebben jou en Suze vandaag gemist met de pufdate! Maar tof dat we zo van jou op de hoogte blijven! Je bent in onze gedachten. Tot gauw weer xxxxx Maaike
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
