hechtingen, verjaardagen, vissen en Saba.
Door: Judith
Blijf op de hoogte en volg Tjeerd, Judith, Suze en Jurre en Tjeu
14 September 2010 | Anguilla, Anguilla
Morgen, vandaag al zie ik net, gaat Suze weer naar school. En ik met Jurre naar de huisarts.
Hoezo?
Beiden hebben op het moment op allerlei plekken uitslag die er hetzelfde uitzien, dus hoeft er maar 1 mee. Ik denk zelf van de hitte, hoewel ik wel het idee heb dat sommige labeltjes in kleding, en of soorten niet natuurlijke spulletjes in elastiekbanden, boorden etc hun ook geen goed meer doen. En ik moet daar heen voor de hechtingen natuurlijk.
Hechtingen, welke hechtingen, ik zie je denken. Die van Jurre uiteraard. Ik had vorige week een bijna perfecte dag………
Dankzij Earl viel er nog al wat in het water, zo niet letterlijk, dan wel figuurlijk.
De hele week 35 was er geen school en ook banken overheidsinstanties etc waren maar enkele uren op een dag open. Alsmede de “gewone” winkels. Is niet erg, mits er dan enig logica in zit wie wat wel en wanneer dan, maar dat is hier uitermate moeilijk zo niet niet te regelen, dus je moest het maar zien……… gelukkig voor hen gingen de vluchten van Sietske , en Opa en Oma, gewoon terug, tussen de stormen door.
Nou hebben we al onze eerste orkaan doorstaan dus we overleven het wel, maar makkelijk is het zeker niet, en al helemaal niet als je visite hebt uit Nl waarvoor je toch het één en ander graag wilt betekenen en of regelen.
(ik bedenk me ineens wat, het is nu half 1 ’s nachts en het is weer zo raar stilletjes, ik zie de sterren via het water dat zo glad als een spiegel lijkt, het is alweer zo vreemd warm, geen zuchtje wind..en na ja, ik hoop dat ik er naast zit, maar voelt weer als stilte voor de storm….)
Tjeerds verjaardag was vooral gevuld met vol zijn van de afgelopen dagen en puin ruimen en ach, helemaal niet zoals ik het had gewild voor hem, sorry schat!
Tjeerd kreeg van zijn vader een moeder een dagje zeevissen kado en ik mocht ook mee.
Zaterdag 4 sept was het dan zo ver. Henk zijn pilletjes ingenomen, wij de koffie en en de rest mee genomen en om iets over half 7 waren we bij Lee’s. Dirk-Jan ging ook (weer) mee en die was er al, Nad was alweer naar huis om weer te gaan slapen……..
Na de nodige hussle en bussle van lijnen maken, benzine voeren, aas aan haken en aas voor de vissers inladen (lees heineken) gingen we dan, klaar voor de vangst. Wijn mag niet aan boord dus ik had 4 flesjes water (samen bijna 2 liter ja) gevuld met witte wijn in mijn tas, samen met nootjes, marsjes blablablabla en een spigeltje want ja hee, je wilt niet voor schut op de foto met een blinkende vis en make up op half 7…..
We voeren door de laguna, de brug langs, niet onderdoor want hij ging open voor oa ons, richting zuiden, zeg Saba. Nog even bellen, Engelien en Sietske konden ons vanuit huis goed zien varen, grappig.
Ben na een poosje naar boven verhuisd, zien wat de kapitein te melden had. Daar één en ander opgestoken van de radar lezen, wat ik nog niet wist dan, en op zoek naar boei 1. Not.
Varen varen over de baren, maar geen boei. Ok misschien verdwenen na de hurricane? Kon. Kreeg ook te horen dat een boei ongeveer 20 mijl uit zijn legplek kan liggen, leek me wel veel. En dat ie soms ineens weer opduikt. Mmm, leuke woordspeling maar geen boei. Ondertussen vertelde ie mij dat er met de orkaan 20 zeecontainers uit de haven van Philipsburg waren verdwenen. 2 gevonden op de zeebodem en de rest was weg. Dan te bedenken dat wij vorig jaar deze tijd aan kwamen en dat dat dus ook onze bullen geweest hadden kunnen zijn die kwijt waren..pffffffff. nog lulliger werd de opmerking dat die dingen god weet waarheen drijven, maar dan maar net of net niet boven de waterspiegel uit komen, wat dus voor iedereen die een beetje kleiner schipje dan een cruiseboot of tanker (en zelfs voor die) een enorm probleem kan worden als je die áán vaart. (zinken dus in ons geval, ja wij ja, niet die container). Ook leuk.
T was pas 9 uur en kreeg nu al zin in mijn “flesjes water”.
Op zoek naar boei numero due. Ook niet te vinden. Maaaaaaaaaaaaar aha aha, ik was mee, en ik zei ineens, geheel niet volgens de radar, dáár links dááro! Zie niks, kreeg ik te horen. “uiteraard zag ik em toen ook niet meer maar na een paar golven, ja hoor, dáár!!!! Ha, zei de kapitein, je bent één van de weinigen die een boei eerder ziet dan ik. Ja? Ja. En? Fles champagne? Was mijn vraag. Nee dus. Wat flauw.
Bij die boei de boel naar buiten en langzaam varen en afwachten. Niks noppes, nada (van Nie) niente. Mmm
Wel vliegende vissen en heel veel te zien, mooi Saba, mooi SXM, zon zee, en een toen verdwijnend SXM achter grijze wolken regen, raar om te zien,…om niks te zien, mijn huis, mijn thuis, mijn land, mijn kinderen, even slikken. Maar aan die watertjes begonnen……
Ten slotte gingen we naar de Saba bank (spreek uit benk), voor ons gezien de rechterkant van Saba, wanneer jullie op een kaart kijken de linker kant naast Saba. Die hebben we op en neer gevaren op en neer, letterlijk en figuurlijk. Niks niks niks nog niet 1 keer een bijtje verdorie. Ik kreeg natuurlijk al de schuld in een onschuldige opmerking of 2, de laatste keer dat ze vissen waren en veel gevangen hadden,was het Tjeerd, een collega (die zeeziek was) Dirk-Jan en zíjn vader toen. Dus ik was de stoorzender.
Maar weer verder met mijn water.
In een idioot tempo voeren we terug naar Sint Maarten, de boot klapte aan alle kanten, ik stootte natuurlijk mijn kop met bier halen voor de mannen en voor de rest was het vooral vasthouden en zitten en de tassen terug gooien en zorgen dat je niet in één of andere haak vast kwam te zitten.
Bijna 3 uur vroeger dan gepland (zou half 6 zijn) ging de brug voor ons alleen open en waren we terug. Dat vond ik wel waardeloos, dat ze niet eens even een site seeing of zoiets gedaan hadden, of een zwemplek of weet ik het wat. Je betaald zo’n boot namelijk voor de hele dag, en de kosten zijn niet flauw. Aan wal kregen we nog niet eens iets te drinken, laat staan iets te eten. Zo lullig. De vorige keer kreeg iedereen gratis eten, ook degenen van wal, en drinken ook nog een paar rondjes.
Nu kwamen de kindjes en Siets en oma mee met David (de tuinman) en Nadja was er al, en kregen we niks. Nog de baas aan de telefoon gehad maar dat mocht niks baten, ja geen catch is geen catch en dan krijg je geen gratis eten. Ja dat snap ik, maar 3 uur vroeger terug en zelf nog meer drinken afrekenen aan de bar terwijl de boot gratis was is zeker wel ok? Daar zei ie niks op, maar we konden er ook niks mee.
Na wat gehakketak de auto in, op naar Toppers by the sea, zeg maar beneden de berg onder ons huis. In 1 woord geweldig hoe we daar hebben gegeten en hoe we daar zijn geholpen!
De niks-vangst was waarschijnlijk ook dankzij Earl, dat alle vis zich dieper in de zee had/heeft verstopt, hoe dan ook, het zorgde voor sombere gezichten………..
Weet je nog niks over hechtingen van Jurre.
Nee klopt.
Eerst kwam nog de verjaardag van Suze, ons kleine meisje 3. 3? DRIE. IK SNAP ER NIKS VAN!!!!!!
Ik kan niet iedereen persoonlijk bedanken, maar één ieder die een kaartje heeft gestuurd, of een pakje, of gemaild en of gebeld heeft, allen zoveel dank, zo fijn,zo ontzettend gewaardeerd!!!!! Zo lief!
Ook háár verjaardag ging anders dan gepland, maar ze had slingers, lampionnen, ballonnen (avond ervoor opgehangen op de weer opgeruimde porch en met in aantocht zijnde storm Fiona) een taart met kaarsjes, visite van opa oma tante Sietske, Leanne, Suzanne Yvonne en Nadja en een enorme berg aan kadootjes. DANK ALLEMAAL HIER EN IN NEDERLAND!!!!! Sietske trakteerde ’s avonds op chinees en in de middag was suze met pappa en opa druk om haar ark van Noach (noah) van playmobiel in elkaar te zetten, wat een wereldkado o en o!
Dinsdag is Sietske mee geweest de kindjes naar school brengen, zo zag ze dat daar ook nog en kon ze afscheid nemen, leek ons allen het beste. Suze vraagt nu nog waar sante siets is, die die dag ook naar Nl terug vloog, naar lieve Nina en ome Bas. Gelukkig was er gewoon een vlucht…
Woensdag avond zijn we weer naar toppers geweest, deze keer omdat Engelien graag op lobster trakteerde. Laat woensdag avond nou kreeft avond zijn zeg, voor ieder hier, een aanrader! Sjammnie zeg, die was daar ook echt heerlijk, anderhalve per persoon, met heel veel vlees! Heerlijk. De rest ook heerlijk gegeten en de kindjes rondgerend en gedaan op het strand, was een fijne avond, dank opa en oma!
Donderdag 9 Sept op de kop af een jaar dat we hier waren was ik al vroeg op. Tassen pakken van de kindjes, mezelf, koffie zetten etc etc want SuJu gingen naar school, eerder dan wij weggingen was het plan. Want wij, Engelien, Henk en ik gingen een dagje naar Saba, Tjeerd bleef bij de kindjes. Of beter gezegd thuis, want de twee gingen dus naar school.
net gered, Tjeerd ging om iets voor 8 en wij liepen hier de berg af 5 minuten later, we moesten om 8 uur bij the Pelican Marina zijn. Dat redden we niet. De boot gaat ook pas om 9 uur maar ik snap nou waarom je der zo vroeg moet zijn.
Engelien gleed al bijna van hier de berg naar beneden en werd met een schrille ‘HENK HENK”opgevangen door manlief. Dat beloofde nog wat….
Bij de haven was het een drukte van jewelste, er vertrekken daar een catamarans naar St Barths, Prickly Pear, (duidelijk te zien wie daar met mee wilden, das zo’n strand eiland waar je kan snorkelen en zonnen…)en Saba. Voor Saba en SB heb je dus je paspoort nodig, het zijn immers andere landen… dat moet overgeschreven en ingeleverd worden. Dan krijg je een instappas heen weg, instappas terug weg en een pasje met nummer van je paspoort.
Dat bleken we onderweg al terug te krijgen, waarop ik vriendelijk werd verzocht na te kijken of de nummers en de van de Paspoorten klopten. Jawel.
Deze keer smste Tjeerd dat ie ons zag gaan, en wij zagen ons huis, voelde erg vreemd zonder hem en of de kinderen. Volgens mij mijn eerste hele dag weg ooit, zonder hem en of de kinderen. Ja go ahead (eagles) denk wat je der van wilt denken, ik heb de mijnen nou eenmaal het liefste altijd bij me, mag dat?
Neemt niet weg dat ik (we denk ik ) het fijn hebben gehad.
De tocht ging vlot, om 10.15 waren we er al, na uur en kwartier kletteren over zee. Viel der nog bijna een duffe Braziliaan over boord.. wij zaten gedrieën buiten als enigen, en ze hadden duidelijk gezegd niet te lopen wanneer het niet hoefde of anders personeel om hulp te vragen. Deed ie dus niet. Ging ie buiten tegen een touwtje leunen om een foto te maken, kwam een golf, boem ging ie, en hing met benen buiten, Engelien en ik zagen em al gaan. Het ging nog net goed, maar zo zie je maar, het lijkt niks zo’n tochtje, maar als je je niet aan de regels houdt….
Wij waren door onze plek als eersten van de boot af, en als eerste in de rij. Paspoortcontrole door de Marechaussee, collega’s, geen kantoor niks, gewoon op de motorkap van de auto. Ellen, ook al een collega, die ik had gebeld van tevoren, was er ook om ons op te halen, wat een geweldig ding!
Ze heeft ons het hele eiland laten zien! Wat vreselijk lief dank je Ellen nogmaals!
Ook naar het vliegveld, het meest korte commerciële landingsbaantje ter wereld, wat bovenop een klein stukje vlakke rots naast die grote reus ligt. Volgens Ellen moet ik dat ook een keer doen dat landen/stijgen hier…… jaja.. ziet er reuze knus en schoon en groen uit, maar wel verrekte kort en tweeafgronden met daarachter de oceaan…
Het hoort eigenlijk wel thuis in mijn rijtje wat-ik-gezien-gedaan-en beleefd heb op deze wereld aan recorddingen. Maar toen had ik nog geen gezin..
Uiteindelijk af gezet bij een punt om aan de beklimming van te beginnen. Eerst maar naar een lodge beneden wat drinken, eten was het plan, mijn schoonouders bleken nog niks op te hebben, maar de dame zei vriendelijk dan toch best ernstig dat je beter eerst kon gaan wandelen anders redde je het niet. Hunnie mijn boterhammen met pasta op ( ik had wel ontbeten, was al om half 6 op….) weet ik meteen waar dat niet- ontbijten van Tjeerd vandaan komt.
Op het eerste stuk kwamen we al meteen tig man tegen die terug kwamen, luid lachend om ons dat we gek waren en dat ze ons veel succes wensten naar boven, altijd fijn van die opbeurende woorden.
Bij “bushokje 2” gaf Henk het op. Oh sorry Henk, ik zou het niet verklappen….
Wij verder, ik met zware fototas en tas met flessen water (waar nu écht water in zat) en eten en de rest, jaja, PUCA schoudertas,,..zoals spiegeltje, je raadt het al haha) al met al veel te zwaar maar ja, show must go on. )en geen godvergeten heineken rugzak kunnen vinden die me al een jaar in de weg ligt…..
Engelien hield maar vol en echt, bij deze, ik vind er reuze dapper. We kwamen op een 3 splitsing waar het bord op de grond lag van waar we heen moesten. Ook leuk. Zeker daar. Ben ene pad afgegaan om te zien hoe en wat maar dat was kuitdikke modder en doodeng. Ik terug.
Andere pad genomen. Echt spek en spek glad naar beneden, op handen en voeten dicht bij de grond en de stenen die er lagen vast gehouden, was eng. Daarna ging het weer naar boven. We hadden in de krant gelezen dat collegae van Tjeerd en de rest aan mensen geholpen hadden het pad (veelal treden die verkeerd schuin af lopen, dus van boven naar beneden schuif je bijna elke stap) schoon te maken.
Dat was wel te zien onderweg, er was veel omgewaaid en geruimd en gezaagd, maar vanaf dat punt was er nog niet veel gedaan, het was meer een overlevingstocht aan het worden.
Bomen over en onderdoor, en glad en vochtig en heet.
Maar we redden het en we maakten foto’s. Helaas was het toen alweer bewolkt. Ik zie uit mijn keukenkraam Saba en het is net nog een levende vulkaan, altijd met een wolk rond de top. (wat bij de in beweging zijnde vulkanen dan een aswolkje is) Ja Peter, bij jou was het van de 5 keer 1 keer onbewolkt nietwaar? Dus ik kan nog effe.
Met de buggy is geen optie haha. Maar de eco lodge waar we wat hebben gegeten en gedronken is echt super, met een heus zwembadje en huisjes en na ja, zo geweldig, kon ik zo blijven, helemaal het einde. Ook met de kindjes!
Net als de rest van Saba. Schoon. Imposant. Lieflijk. Klein. Groots. Wonderlijk, misschien is dat het beste woord, ik vond het net of ik in een sprookje liep, of the lord of the rings.
Ellen haalde ons weer en we waren op tijd, en toch als laatsten op de boot.
Op SXM weer bij toppers een borrel, de kindjes en Tjeerd ook, en daarna eten van mij ,ovenschotels, athans…
Eerst douchen, en ja daar komt ie dan. Suze en Jurre waren allebei bij mij onder de douche. Niks aan de hand, niet gillen rennen vervelend wat dan ook. Ineens valt Jurre: pets erg onderuit met zijn hoofdje op de vloer. Bam. bloed.
Suze gillen en huilen, Tjeerd er bij, die Jurre mee, Engelien stond zelf onder douche, ik met zeep in haar en zonder afdrogen kleren aan, Suze verzorgd, naar hunnie, die waren pleisters aan het frotten, ik kleren en luier gegrepen, plus geld en pasjes van verzekering.
Suze bleef krijsend achter bij opa en oma, wij in de auto, ik rijden naar ziekenhuis, Jurre in handdoek en huilend bij Tjeerd op schoot. We wonen dichter bij huisarts, maar niet bij ziekenhuis, alhoewel, iets misschien.
Met een calorieën verslindende wandeling achter de rug, een overigens memorabele mozzarella salade bij de eco lodge op Saba en twee heerlijke , eerlijk verdiende, wijn, en de twee bij Toppers, shampoo in mijn ogen en lenzen die opkrulden van het zeewater van de boottocht, was het in het donker geen prettig tochtje, laat staan ziekenhuisbezoek.
De dokter was een “nieuwe”, de zuster een “oude bekende”en de procedure ging ook volgens de bekende weg. Dokter kwam, prikken verdoving volgden, kind aangekleed, hij had het steenkoud (ik ook), hechtingen, 5 deze keer en ja hoor Tjeerd weer bijna van zijn geloof af. De zuster wist het nog dus douwde em zijn hoofd tussen zijn benen.
Uur later weer terug, Jurre sliep met een zetpil gelukkig goed, Suze minder, eten en naar bed.
Wat een afscheid van en dag, het is zo jammer, maar van het sprookje Saba zal ik me vooral herinneren dat ik me schuldig voel dat Jurre bij mij onder de douche viel…. Klein lief mannetje toch…..
2.45…………dat méén je niet……..pffffffffffffffffffffffffffffff
Hoezo?
Beiden hebben op het moment op allerlei plekken uitslag die er hetzelfde uitzien, dus hoeft er maar 1 mee. Ik denk zelf van de hitte, hoewel ik wel het idee heb dat sommige labeltjes in kleding, en of soorten niet natuurlijke spulletjes in elastiekbanden, boorden etc hun ook geen goed meer doen. En ik moet daar heen voor de hechtingen natuurlijk.
Hechtingen, welke hechtingen, ik zie je denken. Die van Jurre uiteraard. Ik had vorige week een bijna perfecte dag………
Dankzij Earl viel er nog al wat in het water, zo niet letterlijk, dan wel figuurlijk.
De hele week 35 was er geen school en ook banken overheidsinstanties etc waren maar enkele uren op een dag open. Alsmede de “gewone” winkels. Is niet erg, mits er dan enig logica in zit wie wat wel en wanneer dan, maar dat is hier uitermate moeilijk zo niet niet te regelen, dus je moest het maar zien……… gelukkig voor hen gingen de vluchten van Sietske , en Opa en Oma, gewoon terug, tussen de stormen door.
Nou hebben we al onze eerste orkaan doorstaan dus we overleven het wel, maar makkelijk is het zeker niet, en al helemaal niet als je visite hebt uit Nl waarvoor je toch het één en ander graag wilt betekenen en of regelen.
(ik bedenk me ineens wat, het is nu half 1 ’s nachts en het is weer zo raar stilletjes, ik zie de sterren via het water dat zo glad als een spiegel lijkt, het is alweer zo vreemd warm, geen zuchtje wind..en na ja, ik hoop dat ik er naast zit, maar voelt weer als stilte voor de storm….)
Tjeerds verjaardag was vooral gevuld met vol zijn van de afgelopen dagen en puin ruimen en ach, helemaal niet zoals ik het had gewild voor hem, sorry schat!
Tjeerd kreeg van zijn vader een moeder een dagje zeevissen kado en ik mocht ook mee.
Zaterdag 4 sept was het dan zo ver. Henk zijn pilletjes ingenomen, wij de koffie en en de rest mee genomen en om iets over half 7 waren we bij Lee’s. Dirk-Jan ging ook (weer) mee en die was er al, Nad was alweer naar huis om weer te gaan slapen……..
Na de nodige hussle en bussle van lijnen maken, benzine voeren, aas aan haken en aas voor de vissers inladen (lees heineken) gingen we dan, klaar voor de vangst. Wijn mag niet aan boord dus ik had 4 flesjes water (samen bijna 2 liter ja) gevuld met witte wijn in mijn tas, samen met nootjes, marsjes blablablabla en een spigeltje want ja hee, je wilt niet voor schut op de foto met een blinkende vis en make up op half 7…..
We voeren door de laguna, de brug langs, niet onderdoor want hij ging open voor oa ons, richting zuiden, zeg Saba. Nog even bellen, Engelien en Sietske konden ons vanuit huis goed zien varen, grappig.
Ben na een poosje naar boven verhuisd, zien wat de kapitein te melden had. Daar één en ander opgestoken van de radar lezen, wat ik nog niet wist dan, en op zoek naar boei 1. Not.
Varen varen over de baren, maar geen boei. Ok misschien verdwenen na de hurricane? Kon. Kreeg ook te horen dat een boei ongeveer 20 mijl uit zijn legplek kan liggen, leek me wel veel. En dat ie soms ineens weer opduikt. Mmm, leuke woordspeling maar geen boei. Ondertussen vertelde ie mij dat er met de orkaan 20 zeecontainers uit de haven van Philipsburg waren verdwenen. 2 gevonden op de zeebodem en de rest was weg. Dan te bedenken dat wij vorig jaar deze tijd aan kwamen en dat dat dus ook onze bullen geweest hadden kunnen zijn die kwijt waren..pffffffff. nog lulliger werd de opmerking dat die dingen god weet waarheen drijven, maar dan maar net of net niet boven de waterspiegel uit komen, wat dus voor iedereen die een beetje kleiner schipje dan een cruiseboot of tanker (en zelfs voor die) een enorm probleem kan worden als je die áán vaart. (zinken dus in ons geval, ja wij ja, niet die container). Ook leuk.
T was pas 9 uur en kreeg nu al zin in mijn “flesjes water”.
Op zoek naar boei numero due. Ook niet te vinden. Maaaaaaaaaaaaar aha aha, ik was mee, en ik zei ineens, geheel niet volgens de radar, dáár links dááro! Zie niks, kreeg ik te horen. “uiteraard zag ik em toen ook niet meer maar na een paar golven, ja hoor, dáár!!!! Ha, zei de kapitein, je bent één van de weinigen die een boei eerder ziet dan ik. Ja? Ja. En? Fles champagne? Was mijn vraag. Nee dus. Wat flauw.
Bij die boei de boel naar buiten en langzaam varen en afwachten. Niks noppes, nada (van Nie) niente. Mmm
Wel vliegende vissen en heel veel te zien, mooi Saba, mooi SXM, zon zee, en een toen verdwijnend SXM achter grijze wolken regen, raar om te zien,…om niks te zien, mijn huis, mijn thuis, mijn land, mijn kinderen, even slikken. Maar aan die watertjes begonnen……
Ten slotte gingen we naar de Saba bank (spreek uit benk), voor ons gezien de rechterkant van Saba, wanneer jullie op een kaart kijken de linker kant naast Saba. Die hebben we op en neer gevaren op en neer, letterlijk en figuurlijk. Niks niks niks nog niet 1 keer een bijtje verdorie. Ik kreeg natuurlijk al de schuld in een onschuldige opmerking of 2, de laatste keer dat ze vissen waren en veel gevangen hadden,was het Tjeerd, een collega (die zeeziek was) Dirk-Jan en zíjn vader toen. Dus ik was de stoorzender.
Maar weer verder met mijn water.
In een idioot tempo voeren we terug naar Sint Maarten, de boot klapte aan alle kanten, ik stootte natuurlijk mijn kop met bier halen voor de mannen en voor de rest was het vooral vasthouden en zitten en de tassen terug gooien en zorgen dat je niet in één of andere haak vast kwam te zitten.
Bijna 3 uur vroeger dan gepland (zou half 6 zijn) ging de brug voor ons alleen open en waren we terug. Dat vond ik wel waardeloos, dat ze niet eens even een site seeing of zoiets gedaan hadden, of een zwemplek of weet ik het wat. Je betaald zo’n boot namelijk voor de hele dag, en de kosten zijn niet flauw. Aan wal kregen we nog niet eens iets te drinken, laat staan iets te eten. Zo lullig. De vorige keer kreeg iedereen gratis eten, ook degenen van wal, en drinken ook nog een paar rondjes.
Nu kwamen de kindjes en Siets en oma mee met David (de tuinman) en Nadja was er al, en kregen we niks. Nog de baas aan de telefoon gehad maar dat mocht niks baten, ja geen catch is geen catch en dan krijg je geen gratis eten. Ja dat snap ik, maar 3 uur vroeger terug en zelf nog meer drinken afrekenen aan de bar terwijl de boot gratis was is zeker wel ok? Daar zei ie niks op, maar we konden er ook niks mee.
Na wat gehakketak de auto in, op naar Toppers by the sea, zeg maar beneden de berg onder ons huis. In 1 woord geweldig hoe we daar hebben gegeten en hoe we daar zijn geholpen!
De niks-vangst was waarschijnlijk ook dankzij Earl, dat alle vis zich dieper in de zee had/heeft verstopt, hoe dan ook, het zorgde voor sombere gezichten………..
Weet je nog niks over hechtingen van Jurre.
Nee klopt.
Eerst kwam nog de verjaardag van Suze, ons kleine meisje 3. 3? DRIE. IK SNAP ER NIKS VAN!!!!!!
Ik kan niet iedereen persoonlijk bedanken, maar één ieder die een kaartje heeft gestuurd, of een pakje, of gemaild en of gebeld heeft, allen zoveel dank, zo fijn,zo ontzettend gewaardeerd!!!!! Zo lief!
Ook háár verjaardag ging anders dan gepland, maar ze had slingers, lampionnen, ballonnen (avond ervoor opgehangen op de weer opgeruimde porch en met in aantocht zijnde storm Fiona) een taart met kaarsjes, visite van opa oma tante Sietske, Leanne, Suzanne Yvonne en Nadja en een enorme berg aan kadootjes. DANK ALLEMAAL HIER EN IN NEDERLAND!!!!! Sietske trakteerde ’s avonds op chinees en in de middag was suze met pappa en opa druk om haar ark van Noach (noah) van playmobiel in elkaar te zetten, wat een wereldkado o en o!
Dinsdag is Sietske mee geweest de kindjes naar school brengen, zo zag ze dat daar ook nog en kon ze afscheid nemen, leek ons allen het beste. Suze vraagt nu nog waar sante siets is, die die dag ook naar Nl terug vloog, naar lieve Nina en ome Bas. Gelukkig was er gewoon een vlucht…
Woensdag avond zijn we weer naar toppers geweest, deze keer omdat Engelien graag op lobster trakteerde. Laat woensdag avond nou kreeft avond zijn zeg, voor ieder hier, een aanrader! Sjammnie zeg, die was daar ook echt heerlijk, anderhalve per persoon, met heel veel vlees! Heerlijk. De rest ook heerlijk gegeten en de kindjes rondgerend en gedaan op het strand, was een fijne avond, dank opa en oma!
Donderdag 9 Sept op de kop af een jaar dat we hier waren was ik al vroeg op. Tassen pakken van de kindjes, mezelf, koffie zetten etc etc want SuJu gingen naar school, eerder dan wij weggingen was het plan. Want wij, Engelien, Henk en ik gingen een dagje naar Saba, Tjeerd bleef bij de kindjes. Of beter gezegd thuis, want de twee gingen dus naar school.
net gered, Tjeerd ging om iets voor 8 en wij liepen hier de berg af 5 minuten later, we moesten om 8 uur bij the Pelican Marina zijn. Dat redden we niet. De boot gaat ook pas om 9 uur maar ik snap nou waarom je der zo vroeg moet zijn.
Engelien gleed al bijna van hier de berg naar beneden en werd met een schrille ‘HENK HENK”opgevangen door manlief. Dat beloofde nog wat….
Bij de haven was het een drukte van jewelste, er vertrekken daar een catamarans naar St Barths, Prickly Pear, (duidelijk te zien wie daar met mee wilden, das zo’n strand eiland waar je kan snorkelen en zonnen…)en Saba. Voor Saba en SB heb je dus je paspoort nodig, het zijn immers andere landen… dat moet overgeschreven en ingeleverd worden. Dan krijg je een instappas heen weg, instappas terug weg en een pasje met nummer van je paspoort.
Dat bleken we onderweg al terug te krijgen, waarop ik vriendelijk werd verzocht na te kijken of de nummers en de van de Paspoorten klopten. Jawel.
Deze keer smste Tjeerd dat ie ons zag gaan, en wij zagen ons huis, voelde erg vreemd zonder hem en of de kinderen. Volgens mij mijn eerste hele dag weg ooit, zonder hem en of de kinderen. Ja go ahead (eagles) denk wat je der van wilt denken, ik heb de mijnen nou eenmaal het liefste altijd bij me, mag dat?
Neemt niet weg dat ik (we denk ik ) het fijn hebben gehad.
De tocht ging vlot, om 10.15 waren we er al, na uur en kwartier kletteren over zee. Viel der nog bijna een duffe Braziliaan over boord.. wij zaten gedrieën buiten als enigen, en ze hadden duidelijk gezegd niet te lopen wanneer het niet hoefde of anders personeel om hulp te vragen. Deed ie dus niet. Ging ie buiten tegen een touwtje leunen om een foto te maken, kwam een golf, boem ging ie, en hing met benen buiten, Engelien en ik zagen em al gaan. Het ging nog net goed, maar zo zie je maar, het lijkt niks zo’n tochtje, maar als je je niet aan de regels houdt….
Wij waren door onze plek als eersten van de boot af, en als eerste in de rij. Paspoortcontrole door de Marechaussee, collega’s, geen kantoor niks, gewoon op de motorkap van de auto. Ellen, ook al een collega, die ik had gebeld van tevoren, was er ook om ons op te halen, wat een geweldig ding!
Ze heeft ons het hele eiland laten zien! Wat vreselijk lief dank je Ellen nogmaals!
Ook naar het vliegveld, het meest korte commerciële landingsbaantje ter wereld, wat bovenop een klein stukje vlakke rots naast die grote reus ligt. Volgens Ellen moet ik dat ook een keer doen dat landen/stijgen hier…… jaja.. ziet er reuze knus en schoon en groen uit, maar wel verrekte kort en tweeafgronden met daarachter de oceaan…
Het hoort eigenlijk wel thuis in mijn rijtje wat-ik-gezien-gedaan-en beleefd heb op deze wereld aan recorddingen. Maar toen had ik nog geen gezin..
Uiteindelijk af gezet bij een punt om aan de beklimming van te beginnen. Eerst maar naar een lodge beneden wat drinken, eten was het plan, mijn schoonouders bleken nog niks op te hebben, maar de dame zei vriendelijk dan toch best ernstig dat je beter eerst kon gaan wandelen anders redde je het niet. Hunnie mijn boterhammen met pasta op ( ik had wel ontbeten, was al om half 6 op….) weet ik meteen waar dat niet- ontbijten van Tjeerd vandaan komt.
Op het eerste stuk kwamen we al meteen tig man tegen die terug kwamen, luid lachend om ons dat we gek waren en dat ze ons veel succes wensten naar boven, altijd fijn van die opbeurende woorden.
Bij “bushokje 2” gaf Henk het op. Oh sorry Henk, ik zou het niet verklappen….
Wij verder, ik met zware fototas en tas met flessen water (waar nu écht water in zat) en eten en de rest, jaja, PUCA schoudertas,,..zoals spiegeltje, je raadt het al haha) al met al veel te zwaar maar ja, show must go on. )en geen godvergeten heineken rugzak kunnen vinden die me al een jaar in de weg ligt…..
Engelien hield maar vol en echt, bij deze, ik vind er reuze dapper. We kwamen op een 3 splitsing waar het bord op de grond lag van waar we heen moesten. Ook leuk. Zeker daar. Ben ene pad afgegaan om te zien hoe en wat maar dat was kuitdikke modder en doodeng. Ik terug.
Andere pad genomen. Echt spek en spek glad naar beneden, op handen en voeten dicht bij de grond en de stenen die er lagen vast gehouden, was eng. Daarna ging het weer naar boven. We hadden in de krant gelezen dat collegae van Tjeerd en de rest aan mensen geholpen hadden het pad (veelal treden die verkeerd schuin af lopen, dus van boven naar beneden schuif je bijna elke stap) schoon te maken.
Dat was wel te zien onderweg, er was veel omgewaaid en geruimd en gezaagd, maar vanaf dat punt was er nog niet veel gedaan, het was meer een overlevingstocht aan het worden.
Bomen over en onderdoor, en glad en vochtig en heet.
Maar we redden het en we maakten foto’s. Helaas was het toen alweer bewolkt. Ik zie uit mijn keukenkraam Saba en het is net nog een levende vulkaan, altijd met een wolk rond de top. (wat bij de in beweging zijnde vulkanen dan een aswolkje is) Ja Peter, bij jou was het van de 5 keer 1 keer onbewolkt nietwaar? Dus ik kan nog effe.
Met de buggy is geen optie haha. Maar de eco lodge waar we wat hebben gegeten en gedronken is echt super, met een heus zwembadje en huisjes en na ja, zo geweldig, kon ik zo blijven, helemaal het einde. Ook met de kindjes!
Net als de rest van Saba. Schoon. Imposant. Lieflijk. Klein. Groots. Wonderlijk, misschien is dat het beste woord, ik vond het net of ik in een sprookje liep, of the lord of the rings.
Ellen haalde ons weer en we waren op tijd, en toch als laatsten op de boot.
Op SXM weer bij toppers een borrel, de kindjes en Tjeerd ook, en daarna eten van mij ,ovenschotels, athans…
Eerst douchen, en ja daar komt ie dan. Suze en Jurre waren allebei bij mij onder de douche. Niks aan de hand, niet gillen rennen vervelend wat dan ook. Ineens valt Jurre: pets erg onderuit met zijn hoofdje op de vloer. Bam. bloed.
Suze gillen en huilen, Tjeerd er bij, die Jurre mee, Engelien stond zelf onder douche, ik met zeep in haar en zonder afdrogen kleren aan, Suze verzorgd, naar hunnie, die waren pleisters aan het frotten, ik kleren en luier gegrepen, plus geld en pasjes van verzekering.
Suze bleef krijsend achter bij opa en oma, wij in de auto, ik rijden naar ziekenhuis, Jurre in handdoek en huilend bij Tjeerd op schoot. We wonen dichter bij huisarts, maar niet bij ziekenhuis, alhoewel, iets misschien.
Met een calorieën verslindende wandeling achter de rug, een overigens memorabele mozzarella salade bij de eco lodge op Saba en twee heerlijke , eerlijk verdiende, wijn, en de twee bij Toppers, shampoo in mijn ogen en lenzen die opkrulden van het zeewater van de boottocht, was het in het donker geen prettig tochtje, laat staan ziekenhuisbezoek.
De dokter was een “nieuwe”, de zuster een “oude bekende”en de procedure ging ook volgens de bekende weg. Dokter kwam, prikken verdoving volgden, kind aangekleed, hij had het steenkoud (ik ook), hechtingen, 5 deze keer en ja hoor Tjeerd weer bijna van zijn geloof af. De zuster wist het nog dus douwde em zijn hoofd tussen zijn benen.
Uur later weer terug, Jurre sliep met een zetpil gelukkig goed, Suze minder, eten en naar bed.
Wat een afscheid van en dag, het is zo jammer, maar van het sprookje Saba zal ik me vooral herinneren dat ik me schuldig voel dat Jurre bij mij onder de douche viel…. Klein lief mannetje toch…..
2.45…………dat méén je niet……..pffffffffffffffffffffffffffffff
-
14 September 2010 - 17:04
:
Hela,
krijg ik al 7x een mailtje dat jullie die leuke site hebben aangevuld. Met (jawel hoor) 7x hetzelfde mooie verhaal.
Toch even reageren dan. Morgen lees ik het verhaal wel helemaal door, nu snel naar het voetbalveld.
Groeten en doeg, tot morgen!!
Orry -
14 September 2010 - 17:15
Tante Cornelia:
Sietske, Henk en Engelien zijn weer heel thuis. Engelien vertelde dat ze veel meegemaakt hebben en als ik dit verhaal lees geloof ik haar meteen.
Welterusten. -
14 September 2010 - 17:17
Elma:
Een keer is inderdaad voldoende.. leuk verhaal weer..
X Elma -
14 September 2010 - 19:17
Monique:
virusje???
ook ik krijg 'm een keer of 7! beetje veel! -
14 September 2010 - 19:28
Els Vd Hout:
Die Jurre toch weer!
Ik zal er maar niks van zeggen. En Tjeerd? Is die weer boven water? Of had ie toevallig de hele dag dag weer niet gegeten? Ja dat zal het geweest zijn...haha
Maar goed, hopelijk is het kleine manneke goed genezen en is ie weer in z'n hum.
Mooie foto's, en weer wat ervaringen rijker!Toch knap van je schoonvader, ik stopte al bij "bushokje"1,maarja wel met badslippers! Groetjes uit Beek.
-
14 September 2010 - 20:10
Edith:
Hoi Hoi, nog van harte gefeliciteerd met Suze (en Tjeerd)! Hier ook vandaag een jarig jobje. Ze heeft ervan genoten. A.s. zondag is haar echte feestje, maar we hebben vandaag al heel voorzichtig gevierd! Wat gaat de tijd snel hé. Jullie zijn al bijna 1 jaar weg!
xx Edith -
14 September 2010 - 20:24
Wen, Sen En Jayd:
Wat een prachtige foto's weer!
Is die studie toch nog ergens goed voor geweest he!
Begin toch gewoon een fotostudio daar.... -
14 September 2010 - 20:55
Henk:
Judith, wat een mooi verhaal en een prachtige foto's!! Het is net alsof ik er zelf bijgeweest ben......
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
