corsu deel two
Door: Judith
Blijf op de hoogte en volg Tjeerd, Judith, Suze en Jurre en Tjeu
23 Augustus 2010 | Curaçao, Curaçao
Het was nog niet af dat van de vakantie….. (bijna 3 maanden geleden alweer.)
Vrijdag de 4e Juni
Na het ontbijt ging Tjeerd om 9.00 uur de huurauto halen, Jurre deed zijn ochtenddutje (nu helaas niet meer) en Suze was voor het eerst in der leven rummicub aan het ontdekken (zie video).
Nu ik het daar over heb, dat hebben we hier niet, is in Rotterdam gebleven, en hier nog niet gevonden, dus wie zich geroepen voelt…graag!!!
Ho, bij de les houden, zal em wel wat verkorten denk ik zo, anders kan ik deze week niet meer vertellen hoe het de afgelopen weken in ons nieuwe huis is vergaan. Ik zoek de bruine zak met Cura-bullen en dan typen maar.
We bleken eerst nog weer langs een adres bij het vliegveld te moeten om een verhoogzitje voor Suze te halen, zat er niet in.. ach ja, de Cariben. Kleine omweg en het bord naar het beroemde openluchtbordeel zien staan, maar niet naar toe geweest.( Lees witboi, heb ik van Angeline gekregen, alweer een schot in de roos lieve zus!) We nemen de weg naar westpunt, die, heel toepasselijk, de” weg naar westpunt” heet. We kwamen langs dingen waarvan de gekochte kaart van ons zei dat we moesten gaan kijken, maar we waren op een missie en dat met die 2 kleintjes, dus we konden niet overal gaan koekeloeren.
Bijna bij het letterlijke westelijke punt zijn we gestopt, naar het Christoffel National Park geweest. Tis geen Hooge Veluwe waarvan Suze zo goed weet: herten, ome Ep, een dode das en kunst, maar wel een nationaal park en dat moet ik dan toch weer zien hè?
We reden een hek door, en het tickethuisje was goudgeel, net als de rest van de (bij) gebouwen en het landhuis zelf. Want dat was het vroeger, een landhuis met vast en zeker veel slaven, we konden helaas niet binnen kijken want de verbouwing was nog niet klaar…hoe caribisch, maandjes over tijd..
Volgens de mevrouw waar we na de rondrit wat te drinken kochten, de suikerdiefjes voerden en waarvan we de kinderen niet op een handdoek op een (oud) tafeltje mochten verschonen, was dat erg zonde. Ik vond het ook zonde ja, dat ze geen verschoontafel in het pas net verbouwde wc gedeelte hadden gezet, er was ruimte zat voor, en dat verschonen op de stoelen voorin is echt niet grappig…….
We kregen een mapje (lees mepje) en via dat ding volgden we de weg en lazen we wat er was, geweest was, eventueel te zien was. Was er erg erg mooi, stil en vredig. Je kon her en der aan heuse picknick tafels gaan zitten en er waren plaatsen om te parkeren en even ergens heen te lopen. Wij zijn uitgestapt en de stenen trapjes opgeklauterd om het uitzichtpunt te bekijken over de noord kust.Boka grandi (grote baai) en helaas geen Bonaire gezien. Wel de limestone lagen van de kust, vandaar de platte grijzige stukken, en Christoffel mountain, de hoogste berg van Curaçao, wel 375 meter hoog haha.
Nadat we deze rondrit hadden gedaan zijn we de weg overgestoken en na veel gedoe ging ook daar het hek open en zijn we een rondje langs om en over deze berg gereden, ook alweer mooi, heel heet en heel anders van natuur. We zagen aan deze kant nog de MATA PISKÁ, een erg sterke boompje dat hier voor komt Vroeger maakten de vissers van de takjes een drug om de vissen mee te verlammen en dan te vangen. Wij vreten van die takjes haha, niks gemerkt. Deze boom is redelijk uniek want het wordt maar zelden een echt grote boom, blijft meestal maar bij kabouter David maatje ding.
Voor de rest zag ik overal spul dat we in nl vooral gebruiken in kerststukjes 9 en dat duur is) dus ik had een tassie of wat moeten vullen maar ja, geen tijd geen tijd, we bleven op missie!
Na een drankje schone luiers Christoffelberg en een slang verder naar de westpunt.
Jeuuuuuuuu gehaald.
Vond voornamelijk 1 piepstukje met aparte bomen erg mooi, kon zo in Lord of the Rings, beetje filmisch daar. De kust was mooi, Suze en Jurre hadden het sightseeing opgegeven en bekeken de binnenkant van hun oogjes. Wij zagen veel airco’s achter tralies (tegen diefstal, hier zijn toch geen orkanen?). De bocht om, nog een strandje bekeken, erg idyllisch, playa fladiwa, grote en kleine knip heb je, jaja, groot en klein strand, maar het grote is ook nog best klein) en via “de weg naar Santa Cruz” en “de weg naar Sint Willibrordes” weer op de weg naar westpunt. Wat nou niet klopte dus want we reden nu naar de zuidpunt..mmmmmmmmm moeten ze de weg maar elke baan een andere naam geven.
In Willemstad oogdruppels gekocht, die ongeveer 5 minuten hielpen, en weer lekker fruitdrankjes. Bleeeee, de auto weer in we we moesten en we zouden bij Equize oid gaan eten, op aanraden van een collega van Tjeerd. Wel zeker om 5 uur daar zijn, want anders heb je geen plek en je kan niet reserveren. Dus Willemstad door richting zuiden en na enig gezoek gevonden, en ja hoor, er was nog plek zat, het ging namelijk pas om 6 uur open………. Gggggggggg lekker dan. Mathijs belde net dus die kon ik mooi ongezouten van commentaar voorzien vanaf de stoel naast de telefoon, de kinderen huilden van moe heet en honger. Heel gezellig ritje terug kun je je wel voorstellen denk ik?
Bij iets dat we hadden gezien vlakbij hotel konden we niet terecht, ook pas 6 uur. Bij Pampus konden we zeker eten. Wij voor pampus liggen (tis namelijk iid een retauranteilandje in het waaigat) dus, want na veel gevraag en gedoe hadden ze misschien wel iets te maken voor ons….. gggggggggg pfffffffffff. Suze en ik plassen en ik mistte voor het eerst SXM waar je overal en nergens en altijd wel wat te eten en drinken kunt vinden binnen een paar honderd meter. Weg hier zei ik, Tjeerd de auto halen en wij naar het hotel. Nou lagen we ongeveer echt voor pampus….
De kindjes waren niet te benijden en wéér kwam de service van het hotel om de hoek,: uiteraaaaaaaaaaaaard ging de kok meteen wat voor de kinderen maken! (hoewel dinertijd nu niet was, ze dat speciale menu hadden en het personeel net zelf zat te eten!) kwamen ze aan met twee mooie schaaltjes met hele lekkere kipsalade en nog meer, uit de kunst en de kinderen smulden er van! En dus mamma ook weer gekalmeerd.
Wij maar es weer aan de drank tot ze sliepen en weer laat aan het ons bekende menu begonnen, maar dat maakte echt niet uit, was weer zalig!
lekker pampussen toen dus!
Vrijdag de 4e Juni
Na het ontbijt ging Tjeerd om 9.00 uur de huurauto halen, Jurre deed zijn ochtenddutje (nu helaas niet meer) en Suze was voor het eerst in der leven rummicub aan het ontdekken (zie video).
Nu ik het daar over heb, dat hebben we hier niet, is in Rotterdam gebleven, en hier nog niet gevonden, dus wie zich geroepen voelt…graag!!!
Ho, bij de les houden, zal em wel wat verkorten denk ik zo, anders kan ik deze week niet meer vertellen hoe het de afgelopen weken in ons nieuwe huis is vergaan. Ik zoek de bruine zak met Cura-bullen en dan typen maar.
We bleken eerst nog weer langs een adres bij het vliegveld te moeten om een verhoogzitje voor Suze te halen, zat er niet in.. ach ja, de Cariben. Kleine omweg en het bord naar het beroemde openluchtbordeel zien staan, maar niet naar toe geweest.( Lees witboi, heb ik van Angeline gekregen, alweer een schot in de roos lieve zus!) We nemen de weg naar westpunt, die, heel toepasselijk, de” weg naar westpunt” heet. We kwamen langs dingen waarvan de gekochte kaart van ons zei dat we moesten gaan kijken, maar we waren op een missie en dat met die 2 kleintjes, dus we konden niet overal gaan koekeloeren.
Bijna bij het letterlijke westelijke punt zijn we gestopt, naar het Christoffel National Park geweest. Tis geen Hooge Veluwe waarvan Suze zo goed weet: herten, ome Ep, een dode das en kunst, maar wel een nationaal park en dat moet ik dan toch weer zien hè?
We reden een hek door, en het tickethuisje was goudgeel, net als de rest van de (bij) gebouwen en het landhuis zelf. Want dat was het vroeger, een landhuis met vast en zeker veel slaven, we konden helaas niet binnen kijken want de verbouwing was nog niet klaar…hoe caribisch, maandjes over tijd..
Volgens de mevrouw waar we na de rondrit wat te drinken kochten, de suikerdiefjes voerden en waarvan we de kinderen niet op een handdoek op een (oud) tafeltje mochten verschonen, was dat erg zonde. Ik vond het ook zonde ja, dat ze geen verschoontafel in het pas net verbouwde wc gedeelte hadden gezet, er was ruimte zat voor, en dat verschonen op de stoelen voorin is echt niet grappig…….
We kregen een mapje (lees mepje) en via dat ding volgden we de weg en lazen we wat er was, geweest was, eventueel te zien was. Was er erg erg mooi, stil en vredig. Je kon her en der aan heuse picknick tafels gaan zitten en er waren plaatsen om te parkeren en even ergens heen te lopen. Wij zijn uitgestapt en de stenen trapjes opgeklauterd om het uitzichtpunt te bekijken over de noord kust.Boka grandi (grote baai) en helaas geen Bonaire gezien. Wel de limestone lagen van de kust, vandaar de platte grijzige stukken, en Christoffel mountain, de hoogste berg van Curaçao, wel 375 meter hoog haha.
Nadat we deze rondrit hadden gedaan zijn we de weg overgestoken en na veel gedoe ging ook daar het hek open en zijn we een rondje langs om en over deze berg gereden, ook alweer mooi, heel heet en heel anders van natuur. We zagen aan deze kant nog de MATA PISKÁ, een erg sterke boompje dat hier voor komt Vroeger maakten de vissers van de takjes een drug om de vissen mee te verlammen en dan te vangen. Wij vreten van die takjes haha, niks gemerkt. Deze boom is redelijk uniek want het wordt maar zelden een echt grote boom, blijft meestal maar bij kabouter David maatje ding.
Voor de rest zag ik overal spul dat we in nl vooral gebruiken in kerststukjes 9 en dat duur is) dus ik had een tassie of wat moeten vullen maar ja, geen tijd geen tijd, we bleven op missie!
Na een drankje schone luiers Christoffelberg en een slang verder naar de westpunt.
Jeuuuuuuuu gehaald.
Vond voornamelijk 1 piepstukje met aparte bomen erg mooi, kon zo in Lord of the Rings, beetje filmisch daar. De kust was mooi, Suze en Jurre hadden het sightseeing opgegeven en bekeken de binnenkant van hun oogjes. Wij zagen veel airco’s achter tralies (tegen diefstal, hier zijn toch geen orkanen?). De bocht om, nog een strandje bekeken, erg idyllisch, playa fladiwa, grote en kleine knip heb je, jaja, groot en klein strand, maar het grote is ook nog best klein) en via “de weg naar Santa Cruz” en “de weg naar Sint Willibrordes” weer op de weg naar westpunt. Wat nou niet klopte dus want we reden nu naar de zuidpunt..mmmmmmmmm moeten ze de weg maar elke baan een andere naam geven.
In Willemstad oogdruppels gekocht, die ongeveer 5 minuten hielpen, en weer lekker fruitdrankjes. Bleeeee, de auto weer in we we moesten en we zouden bij Equize oid gaan eten, op aanraden van een collega van Tjeerd. Wel zeker om 5 uur daar zijn, want anders heb je geen plek en je kan niet reserveren. Dus Willemstad door richting zuiden en na enig gezoek gevonden, en ja hoor, er was nog plek zat, het ging namelijk pas om 6 uur open………. Gggggggggg lekker dan. Mathijs belde net dus die kon ik mooi ongezouten van commentaar voorzien vanaf de stoel naast de telefoon, de kinderen huilden van moe heet en honger. Heel gezellig ritje terug kun je je wel voorstellen denk ik?
Bij iets dat we hadden gezien vlakbij hotel konden we niet terecht, ook pas 6 uur. Bij Pampus konden we zeker eten. Wij voor pampus liggen (tis namelijk iid een retauranteilandje in het waaigat) dus, want na veel gevraag en gedoe hadden ze misschien wel iets te maken voor ons….. gggggggggg pfffffffffff. Suze en ik plassen en ik mistte voor het eerst SXM waar je overal en nergens en altijd wel wat te eten en drinken kunt vinden binnen een paar honderd meter. Weg hier zei ik, Tjeerd de auto halen en wij naar het hotel. Nou lagen we ongeveer echt voor pampus….
De kindjes waren niet te benijden en wéér kwam de service van het hotel om de hoek,: uiteraaaaaaaaaaaaard ging de kok meteen wat voor de kinderen maken! (hoewel dinertijd nu niet was, ze dat speciale menu hadden en het personeel net zelf zat te eten!) kwamen ze aan met twee mooie schaaltjes met hele lekkere kipsalade en nog meer, uit de kunst en de kinderen smulden er van! En dus mamma ook weer gekalmeerd.
Wij maar es weer aan de drank tot ze sliepen en weer laat aan het ons bekende menu begonnen, maar dat maakte echt niet uit, was weer zalig!
lekker pampussen toen dus!
-
24 Augustus 2010 - 07:18
Tante Cornelia:
Ik blijf de kleuren van de huisjes leuk vinden, veel vrolijker dan hier in Nederland. Maar het past daar waarschijnlijk ook beter bij het klimaat. -
24 Augustus 2010 - 11:57
Tante Siets:
Wat een leuk filmpje weer van Suze!
Tot vrijdag, kan ik jullie eindelijk knuffelen!
Kus ook van Nina
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
