Mamma komt letterlijk als geschenk uit de hemel.
Door: Judith
Blijf op de hoogte en volg Tjeerd, Judith, Suze en Jurre en Tjeu
17 April 2010 | Anguilla, Anguilla
Fantastisch! Alweer een verhaal erbij….. De uitbarsting van de vulkaan op Ijsland zorgt ervoor dat ik alwéér een verhaal achter ga liggen… En dan die naam alleen al, Eyjaffjallajokull, fantastisch toch? Zouden ze veel galgje spelen daar in Björkjesland?
Mam is namelijk nog steeds bij ons op vakantie, en ze zal/zou aanstaande dinsdag naar huis gaan. Maar das nou weer een spannend verhaal. Vandaag hebben we via via aan interne nummers van de KLM proberen te komen, helaas niet gelukt. Toen collega’s op Juliana airport gevraagd of de balie van KLM open was, ja maar een rij van hier naar buiten en weer terug… Ok. Telefoonnummer dan? “Ja staat aangeplakt; 018022372747. “ Totaal buiten gebruik dus, altijd makkelijk zo’n nummer aanplakken dan! Tjeerd er nog heen gereden om te zien hoe en hoe laat het morgen open is daar. Via de website is niets te vinden en bellen naar KLM is onmogelijk gebleken. Lekker hoor, valt me reuze tegen van hun.. Komt vast door de fusie met Fransen, is ook nergens goed voor blijkt wel weer haha. Morgen maar eens zien wat we doen en of uitvogelen.
De web verhalen moet ik nou dus met terugwerkende kracht gaan schrijven, dat is natuurlijk altijd het geval, maar nu wel een lange tijd terug. Ik ga geen lijst met smoesjes aanvoeren, je leest vanzelf wel wat er allemaal is geweest en hoe het zo is gekomen.
15 Maart bracht ik Suze al vroeg naar school, dè wèssenè mendag. De volgende dag kwam oma immers aan! Zitten we in de auto, moet ik ineens hard remmen voor een auto die ergens pardoes uitgeraced kwam. Zegt Suze heel hard; “Godsiedonie zeg!” “Goed gezien mamma!” ………….hihi…
De 16e naar de Sunsetbar alwaar Geert en Petri en de kids waren om te wachten op hun opa en oma en Jelle om Patricia thuis te brengen. Allen wat drinken en eten natuurlijk, was warm en gezellig en het vliegtuig was op tijd, Jippie oma halen!!!
Tjeerd ging de auto wegzetten, ik was met de kinderen uitgestapt en vast naar DE DEUREN gelopen. Tjeerd kwam terug en ploep daar was oma al! Gossie net op tijd allemaal! Wat fijn! En wat raar ook.
Woensdag en donderdag kalm aan gedaan en Suze gewoon naar school. ‘s Nachts begon Suze te hoesten en te jammeren, en bij ons in bed ging ze ook niet echt slapen, ze kwam niet in slaap, benauwd en hele hete benen en kippenvel. En af een toe een schokkende beweging als ze wel sliep. En dan was ze weer wakker, en weer huilen en opzitten en liggen en knuffelen en niet willen knuffelen, kortom, heb de hele nacht met haar zitten frummelen in bed.
Om 7.00 had ze 39.4 en ze wilde niks dan tegen mij of oma aanliggen, niks eten niks drinken, niks zeggen, niks. 3 uur later was de koorts al 40.4….. Huisarts gebeld. “Kom maar met haar langs omdat het vrijdag is ook nog eens’’ was het advies. Ik met haar weggesjeesd, wat een geluk dat oma er was, anders had ik Jurre ook al die tijd die volgde bij me moeten houden… Denk dat mijn eigen record van hier naar de huisartsen in Colebay wel ge-reset is die ochtend, Suze deed niks, dronk niks, ZEI NIKS onderweg. Vreselijk. Zat daar maar apathisch in het niks te staren, heel erg akelig.
Bij de dokter mocht ik vast in één van de spreekkamers gaan zitten, daar zette de assistente de airco uit en zaten we samen rustig op een stoel. Rustig, rustig, wat kan de schijn vaak bedriegen nietwaar? Ze kwam ons redelijk snel weer halen, hup naar andere spreekkamer, andere dokter, een invaller, ons onbekend, en wij hem nog meer. Dus kon ie ook niet weten dat Suze niet echt een; ik-zit-stil-voor-me-uit-te-kijken- kind is. Hij twijfelde wat en vroeg mij hoe ze normaal is. ‘Alles tegenovergesteld aan dit ongeveer”. Ok “nou met deze koorts (was ondertussen boven de 41) en uw verwoordingen over Suze bel ik naar de eerste hulp, gaat u daar maar heen nu, dan vangen ze u wel op.”
Blij want er wordt wat ondernomen, en SlIK, what the f… is er aan de hand.
Had een handdoek meegekregen van de assistente om om Suze heen te doen in al dat aircogebeuren overal. Bij de EHBO ingang bleek een bewaker te zitten en iemand in een glazen hokje. Die ging direkt informeren en binnen een paar tellen was er een verpleger die ons binnenloodste naar een klein onderzoekskamertje. Suze tegen me aan op het bed (inderdaad steenkoud daar). Twee verplegers, 1 ster en een vrouwelijke arts volgden. Na veel gedoe en gerommel bleken de apparaten het op die kamer niet te doen. Pffffffff. Ondertussen wel Suze der verzekeringspas afgegeven en nog wat dingen over haar verteld en dat ze nog niks van mij had gekregen tegen de koorts.
Verhuizen dus, naar de spoedspoedkwasioperatiekamer, een grote ruimte met van allerhande toeters en bellen en kasten vol met ? Nieuw zag het er allemaal niet uit, maar daar werkte alles en schoon was het er ook. En lief waren allen die we in die tijd tegen moesten komen!
De arts begon met een infuus aan te leggen, dat ging na 3 keer goed. Suze zei nog steeds niks. Toen moest er bloed geprikt worden, dat ging na 3 x nog niet. (net als bij Jurre toentertijd, een drama). Er werd gesommeerd iemand uit het lab te halen die er om bekend stond het héél goed te kunnen. Bleek een jonge meid en inderdaad, die bleek het, zei het met moeite en wat gefrummel, in 1 x voor elkaar te krijgen. Liep het bloed niet echt door bij der, pffffffff weer allerlei pogingen om daar weer voor te zorgen… Ondertussen moest ik haar een zetpil van 500 mg paracetamol geven. Suze huilde tranen zonder geluid en ze lag zo stilletjes verdrietig te zijn dat ik bijna brak.
Bloedbuisjes, wel 6, werden afgevoerd en ondertussen was het kijken in ogen oren en keel ook klaar. Beetje rommeloor en ja die hoest…….. Fotos maken van der longen was het volgende. Hup kind optillen, zuster met stellage van het infuus in handen mee, naar de andere kant van het ziekenhuis. Daar was ik al geweest ivm de mammografieën voor mezelf. Vond dit beroerder.
Suze moest op een hele grote tafel alléén liggen, met het grote apparaat dat over haar heen schoof om een longfoto te maken. De arts en ik stonden in een soort hokje met bedieningspaneel. Hoewel ze niks zei keek ze strak naar mij want ik had immers gezegd dat ze niet bang hoefde te zijn? Pfff . Dat snoetje….. ze bleef mooi stil liggen en het was gelukkig zo klaar. Terug naar de EHBO. Alwaar eerste bloeduitslag niks uitwees of aanwees. De foto was zo bezorgd, en met overleg aan ons ‘bed’ werd gezegd dat er niks op te zien was dat niet goed was, dus so far so good. Suze leek van het infuus al een béétje beterder te worden…..of wilde ik dat zien?
Ze moest opgenomen worden. Slik.
Want? Sja. En toen ging ze weer helemaal schokkende bewegingen maken, nu met iedereen erbij gelukkig. Dat was net géén koortsstuip zeiden ze want ze rolde niet met haar ogen, maar leuk en goed was het ook niet. Daar hoef je dan weer geen dokter voor te zijn om dat te constateren………
Ondertussen een hele berg aan papieren ingevuld en Tjeerd gebeld. Of ie Nadja en of Yvonne wilde bellen om te vragen naar mam te gaan want die wist van niks en zat maar in ons huis met Jurre. Nadja bleek ergens anders en Yvonne was net naar zee maar die had zich omgekeerd en is met de auto naar ons gereden en de hele verdere dag bij mam en Jurre gebleven! Wat ontzettend lief en wat ben ik je dankbaar! Zo konden we via haar mam ook laten weten wat er gebeurde. Volgens het bloedonderzoek kwam er ergens een ontsteking uit dus werd er een dot antibiotica in Suze’s infuus gespoten. Daarna ging ze weer op de arm mee naar de kinderafdeling. The Ward. Bij de ingang linksaf voor wie het weten wil. Een kamertje voor twee gelukkig voor ons alleen, en een bedje dat ze kende, wij hebben immers toentertijd een ziekenhuisbedje uit België opgeknapt en als bedje voor Suze gehad. Dan hoefde ik niet laag te bukken met die buik waar Jurre in zat. Ze vond het allemaal niet zo erg leek het. Ze zei voor het eerst wat; “Jurre bedje”. Ja inderdaad, Jurre slaapt nu in dat bedje……. Tot 5 uur gezeten en geacht op Tjeerd, toen kon ik naar huis..
De volgende dag ging het al wat beter met haar, maar nog steeds koorts. Tjeerd had daar geslapen zoals toen al die nachten met Jurre, en meldde dat ze 24 uur koortsvrij moest zijn voordat ze weg mocht. Bah bah.
Alles leek te komen door een oorontsteking die ze al lang gehad heeft moeten hebben, maar ja klein bikkeltje hè, ze had, en heeft nooit ergens over geklaagd. Is ook niet altijd makkelijk blijkt wel……Die dag zijn wij drietjes (mam ik Jurre) rond middag uur naar Suze gegaan, ik bleef, Tjeerd mee naar huis. Beetje modderen, niks eten niks drinken maar wel al meer praten. En nog steeds af en toe een dot antibiotica. En infuus natuurlijk. In de avond weer geruild en de volgende dag mocht ze toch mee naar huis, mits we haar scherp in de gaten hielden.
Auto van collega teruggebracht, allen in de mijne, naar de stad medicijnen halen (want bijna alle apotheken waren dicht, het was immers zondag) die ik eerst zelf moest betalen want daar doen ze geen zaken met Univé. Een neusspray, antibiotica en nog een medicijn, allen voorzien van Franse gebruiksaanwijzingen, toch wel handig soms dat je dat dan kan lezen….. voor een week allemaal, en dan volgende week (zaterdag’s was het niet druk volgens kinderarts Ofringa) terug op controle.
Ok dan. Het gíng met der, maar de doktersbezoeken en de wachttijden bleken nog lang niet voorbij………
Mam is namelijk nog steeds bij ons op vakantie, en ze zal/zou aanstaande dinsdag naar huis gaan. Maar das nou weer een spannend verhaal. Vandaag hebben we via via aan interne nummers van de KLM proberen te komen, helaas niet gelukt. Toen collega’s op Juliana airport gevraagd of de balie van KLM open was, ja maar een rij van hier naar buiten en weer terug… Ok. Telefoonnummer dan? “Ja staat aangeplakt; 018022372747. “ Totaal buiten gebruik dus, altijd makkelijk zo’n nummer aanplakken dan! Tjeerd er nog heen gereden om te zien hoe en hoe laat het morgen open is daar. Via de website is niets te vinden en bellen naar KLM is onmogelijk gebleken. Lekker hoor, valt me reuze tegen van hun.. Komt vast door de fusie met Fransen, is ook nergens goed voor blijkt wel weer haha. Morgen maar eens zien wat we doen en of uitvogelen.
De web verhalen moet ik nou dus met terugwerkende kracht gaan schrijven, dat is natuurlijk altijd het geval, maar nu wel een lange tijd terug. Ik ga geen lijst met smoesjes aanvoeren, je leest vanzelf wel wat er allemaal is geweest en hoe het zo is gekomen.
15 Maart bracht ik Suze al vroeg naar school, dè wèssenè mendag. De volgende dag kwam oma immers aan! Zitten we in de auto, moet ik ineens hard remmen voor een auto die ergens pardoes uitgeraced kwam. Zegt Suze heel hard; “Godsiedonie zeg!” “Goed gezien mamma!” ………….hihi…
De 16e naar de Sunsetbar alwaar Geert en Petri en de kids waren om te wachten op hun opa en oma en Jelle om Patricia thuis te brengen. Allen wat drinken en eten natuurlijk, was warm en gezellig en het vliegtuig was op tijd, Jippie oma halen!!!
Tjeerd ging de auto wegzetten, ik was met de kinderen uitgestapt en vast naar DE DEUREN gelopen. Tjeerd kwam terug en ploep daar was oma al! Gossie net op tijd allemaal! Wat fijn! En wat raar ook.
Woensdag en donderdag kalm aan gedaan en Suze gewoon naar school. ‘s Nachts begon Suze te hoesten en te jammeren, en bij ons in bed ging ze ook niet echt slapen, ze kwam niet in slaap, benauwd en hele hete benen en kippenvel. En af een toe een schokkende beweging als ze wel sliep. En dan was ze weer wakker, en weer huilen en opzitten en liggen en knuffelen en niet willen knuffelen, kortom, heb de hele nacht met haar zitten frummelen in bed.
Om 7.00 had ze 39.4 en ze wilde niks dan tegen mij of oma aanliggen, niks eten niks drinken, niks zeggen, niks. 3 uur later was de koorts al 40.4….. Huisarts gebeld. “Kom maar met haar langs omdat het vrijdag is ook nog eens’’ was het advies. Ik met haar weggesjeesd, wat een geluk dat oma er was, anders had ik Jurre ook al die tijd die volgde bij me moeten houden… Denk dat mijn eigen record van hier naar de huisartsen in Colebay wel ge-reset is die ochtend, Suze deed niks, dronk niks, ZEI NIKS onderweg. Vreselijk. Zat daar maar apathisch in het niks te staren, heel erg akelig.
Bij de dokter mocht ik vast in één van de spreekkamers gaan zitten, daar zette de assistente de airco uit en zaten we samen rustig op een stoel. Rustig, rustig, wat kan de schijn vaak bedriegen nietwaar? Ze kwam ons redelijk snel weer halen, hup naar andere spreekkamer, andere dokter, een invaller, ons onbekend, en wij hem nog meer. Dus kon ie ook niet weten dat Suze niet echt een; ik-zit-stil-voor-me-uit-te-kijken- kind is. Hij twijfelde wat en vroeg mij hoe ze normaal is. ‘Alles tegenovergesteld aan dit ongeveer”. Ok “nou met deze koorts (was ondertussen boven de 41) en uw verwoordingen over Suze bel ik naar de eerste hulp, gaat u daar maar heen nu, dan vangen ze u wel op.”
Blij want er wordt wat ondernomen, en SlIK, what the f… is er aan de hand.
Had een handdoek meegekregen van de assistente om om Suze heen te doen in al dat aircogebeuren overal. Bij de EHBO ingang bleek een bewaker te zitten en iemand in een glazen hokje. Die ging direkt informeren en binnen een paar tellen was er een verpleger die ons binnenloodste naar een klein onderzoekskamertje. Suze tegen me aan op het bed (inderdaad steenkoud daar). Twee verplegers, 1 ster en een vrouwelijke arts volgden. Na veel gedoe en gerommel bleken de apparaten het op die kamer niet te doen. Pffffffff. Ondertussen wel Suze der verzekeringspas afgegeven en nog wat dingen over haar verteld en dat ze nog niks van mij had gekregen tegen de koorts.
Verhuizen dus, naar de spoedspoedkwasioperatiekamer, een grote ruimte met van allerhande toeters en bellen en kasten vol met ? Nieuw zag het er allemaal niet uit, maar daar werkte alles en schoon was het er ook. En lief waren allen die we in die tijd tegen moesten komen!
De arts begon met een infuus aan te leggen, dat ging na 3 keer goed. Suze zei nog steeds niks. Toen moest er bloed geprikt worden, dat ging na 3 x nog niet. (net als bij Jurre toentertijd, een drama). Er werd gesommeerd iemand uit het lab te halen die er om bekend stond het héél goed te kunnen. Bleek een jonge meid en inderdaad, die bleek het, zei het met moeite en wat gefrummel, in 1 x voor elkaar te krijgen. Liep het bloed niet echt door bij der, pffffffff weer allerlei pogingen om daar weer voor te zorgen… Ondertussen moest ik haar een zetpil van 500 mg paracetamol geven. Suze huilde tranen zonder geluid en ze lag zo stilletjes verdrietig te zijn dat ik bijna brak.
Bloedbuisjes, wel 6, werden afgevoerd en ondertussen was het kijken in ogen oren en keel ook klaar. Beetje rommeloor en ja die hoest…….. Fotos maken van der longen was het volgende. Hup kind optillen, zuster met stellage van het infuus in handen mee, naar de andere kant van het ziekenhuis. Daar was ik al geweest ivm de mammografieën voor mezelf. Vond dit beroerder.
Suze moest op een hele grote tafel alléén liggen, met het grote apparaat dat over haar heen schoof om een longfoto te maken. De arts en ik stonden in een soort hokje met bedieningspaneel. Hoewel ze niks zei keek ze strak naar mij want ik had immers gezegd dat ze niet bang hoefde te zijn? Pfff . Dat snoetje….. ze bleef mooi stil liggen en het was gelukkig zo klaar. Terug naar de EHBO. Alwaar eerste bloeduitslag niks uitwees of aanwees. De foto was zo bezorgd, en met overleg aan ons ‘bed’ werd gezegd dat er niks op te zien was dat niet goed was, dus so far so good. Suze leek van het infuus al een béétje beterder te worden…..of wilde ik dat zien?
Ze moest opgenomen worden. Slik.
Want? Sja. En toen ging ze weer helemaal schokkende bewegingen maken, nu met iedereen erbij gelukkig. Dat was net géén koortsstuip zeiden ze want ze rolde niet met haar ogen, maar leuk en goed was het ook niet. Daar hoef je dan weer geen dokter voor te zijn om dat te constateren………
Ondertussen een hele berg aan papieren ingevuld en Tjeerd gebeld. Of ie Nadja en of Yvonne wilde bellen om te vragen naar mam te gaan want die wist van niks en zat maar in ons huis met Jurre. Nadja bleek ergens anders en Yvonne was net naar zee maar die had zich omgekeerd en is met de auto naar ons gereden en de hele verdere dag bij mam en Jurre gebleven! Wat ontzettend lief en wat ben ik je dankbaar! Zo konden we via haar mam ook laten weten wat er gebeurde. Volgens het bloedonderzoek kwam er ergens een ontsteking uit dus werd er een dot antibiotica in Suze’s infuus gespoten. Daarna ging ze weer op de arm mee naar de kinderafdeling. The Ward. Bij de ingang linksaf voor wie het weten wil. Een kamertje voor twee gelukkig voor ons alleen, en een bedje dat ze kende, wij hebben immers toentertijd een ziekenhuisbedje uit België opgeknapt en als bedje voor Suze gehad. Dan hoefde ik niet laag te bukken met die buik waar Jurre in zat. Ze vond het allemaal niet zo erg leek het. Ze zei voor het eerst wat; “Jurre bedje”. Ja inderdaad, Jurre slaapt nu in dat bedje……. Tot 5 uur gezeten en geacht op Tjeerd, toen kon ik naar huis..
De volgende dag ging het al wat beter met haar, maar nog steeds koorts. Tjeerd had daar geslapen zoals toen al die nachten met Jurre, en meldde dat ze 24 uur koortsvrij moest zijn voordat ze weg mocht. Bah bah.
Alles leek te komen door een oorontsteking die ze al lang gehad heeft moeten hebben, maar ja klein bikkeltje hè, ze had, en heeft nooit ergens over geklaagd. Is ook niet altijd makkelijk blijkt wel……Die dag zijn wij drietjes (mam ik Jurre) rond middag uur naar Suze gegaan, ik bleef, Tjeerd mee naar huis. Beetje modderen, niks eten niks drinken maar wel al meer praten. En nog steeds af en toe een dot antibiotica. En infuus natuurlijk. In de avond weer geruild en de volgende dag mocht ze toch mee naar huis, mits we haar scherp in de gaten hielden.
Auto van collega teruggebracht, allen in de mijne, naar de stad medicijnen halen (want bijna alle apotheken waren dicht, het was immers zondag) die ik eerst zelf moest betalen want daar doen ze geen zaken met Univé. Een neusspray, antibiotica en nog een medicijn, allen voorzien van Franse gebruiksaanwijzingen, toch wel handig soms dat je dat dan kan lezen….. voor een week allemaal, en dan volgende week (zaterdag’s was het niet druk volgens kinderarts Ofringa) terug op controle.
Ok dan. Het gíng met der, maar de doktersbezoeken en de wachttijden bleken nog lang niet voorbij………
-
18 April 2010 - 07:31
Els:
Tjonge jonge, nou snap ik waar jullie al die tijd bleven.En er komt nog meer aan zoals ik het lees..........Onze oudste is bijna 13, maar na elk zwembadbezoek is het raak met die oren.Dus ik herken het wel een beetje. Gelukkig is er nu geen koorts meer bij,maar wel looporen van Beek tot Tokyo. 2x neusamandelen laten knippen, buisjes erin, maar niks hoor het helpt niet.Krijg nu tobradex of sofradex druppels en da's wonderspul,maarja het blijft troep.Hoop dat Suze nu toch opgeknapt is.En dat je moeder toch ook een leuke vakantie gehad heeft.(erg he dat die verplicht verlengt wordt?)zonnige(ja het wordt hier voorjaar) groetjes uit Beek -
18 April 2010 - 07:34
Els:
Hoop dat die vulkaan in augustus ook zijn werk doet!! -
18 April 2010 - 08:50
Miranda (pufclub):
Dag Liefies,
het blijft jullie ook allemaal niet bespaard: de zorgen en zo. En wij maar denken dat het allemaal zo paradijselijk is aldaar..
Even over Suze: heel erg herkenbaar. Lisa heeft vroeger meerdere keren een enkele of dubbele oorontsteking gehad, en of je dan bikkel bent of niet, als dat pijn doet doet dat zo erg pijn dat iedereen het uitgilt. Maar.. Lisa had er geen pijn aan, blijkbaar net zoals Suze nu. Wel erg hoge koorts, ze lag er net zo bij als Suze op die ene foto bij oma op schoot. Mond een beetje open, vuurrode lippen, heel hoge koorts, en inderdaad gebeurde er verder niks meer. Het hele lijfje bezig met beter worden. Ze heeft ook in zo´n toestand een keer een koortsstuip gehad, waar Henk alleen bij was, die dacht dat hij haar moest afgeven, zo eng. Werd ik via 3x doorverbinden op mijn werk gebeld, naar de huisarts, en die zij dat een koortsstuip zo eng er uit ziet, dat zijn vrouw en de overbuurman die ook huisarts is zelfs een keer de ambulance hebben laten komen. Ik denk dat Suze ook gewoon een koortsstuip gehad heeft, ogen rollen of niet. Een detail niet hebben betekent nog niet dat het niet aan de hand is..
Gelukkig kon Lisa het met antibioticakuur thuis aan, maar beter te veel in het ziekenhuis dan te weinig..
Wij zaten ook maar op 5 minuten rijden van een ziekenhuis natuurlijk!
Het kan dus zijn dat die oorontstekingen bij Suze net zo werken als bij Lisa, zonder oorpijn dus, dus als ze hoge koorts heeft kan het zinvol zijn even meteen daar naar te laten kijken, kun je het misschien ook met een kuurtje thuis af. Lisa heeft sommige (winter-)seizoenen wel meer kuren moeten hebben, tot een weekendarts de geweldige opmerking maakte 'we gaan haar nu even een pittige kuur geven, om ze echt de lente in te schoppen' (weet het woord niet zeker meer..).
Veel sterkte in ieder geval en veel beterschap voor Suze.
En geniet van de extra tijd met je moeder/oma!! Elluk nadeel hep zun vurdeel toch, zoals onze nationale filosoof al zei!
Kusje, Miranda
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
