AUTO-ON-GELUK-EN MEER GE- EN ON- LUK.
Door: Judith
Blijf op de hoogte en volg Tjeerd, Judith, Suze en Jurre en Tjeu
14 Maart 2012 | Nederland, Amsterdam
Je dacht vast; wasderaandehandwehorenniksmeer.
Wel… der gebeurt nogal es wat hierzo, en het is met Tjeu erbij voor mij nog even moeilijk een tijdstip te vinden waarop ik echt even der voor kan gaan zitten zeg maar. De dagen zijn nog voller, maar dat gaat wel goed eigenlijk.
Vind het alleen sneu voor Tjeu dat ie vaak, als ie net slaapt, mee moet wegbrenegen, of weer mee moet Suze van school halen. Geldt ook voor Jurre trouwens.
En Tjeu houdt me ’s avonds en ’s nachts (1 of 2 keer) ook nog bezig dus waar ik eerst vaak tot laat zat te typen zit ik nu óf te voeden, óf te slapen. En ja, ik denk best wel es, ah nee hè, nu even niet, maar als ik em dan vastheb ben ik alleen maar intens gelukkig.
Weet je nog de poezen? We hebben braaf een advertentie gezet en bellers gehad, maar bleek van niemand te zijn. Dus op een avond in stapjes telkens een katje gevangen en in een doos gedaan en mams ook, de volgende dag naar de “CLINIC”. Ik ben nog met Suze en Tjeu gaan kijken om gedag te zeggen de volgende dag, en toen was mams al geopereerd en wel. Das nog es vlot!
De 5e Feb was een ON-, voor het eerst sinds we hier wonen allemaal, behalve Tjeu verbrand. Bizar want we smeerden net als altijd.
De 6e dan, maandag, zwemles.
Mijn auto was alweer voor 300 ballen gemaakt. Ik met Tjeu eerst Suze halen op school, in- uit- in de auto, dan Jurre halen, weer uit en in, en dan naar Cay-hill. Daar moet je dus “ the Hill” voor over, naar boven voelde ik de auto al twee keer haperen, wel gvd toch dacht ik, morgen weer langs garage dat het nóg niet goed is, ik reed op mijn hoede.
Boven is een rotonde en vanaf daar stevig naar beneden, daar maakt de weg een behoorlijke bocht naar rechts en dan is de weg een stuk bijna vlak en recht, waarna ie na een scherpe bocht naar links weer steil naar beneden gaat naar de rotonde beneden. Nét na die bocht naar rechts slaat me toch de auto af! Bam, niks meer.
Keek in mijn spiegel en zag dezelfde god-dezekeer-dank nog niks aankomen scheuren achter me. Knipperlichten aan en sturen, ik zei dus, de weg is daar bíjna recht, ik reed een stuk veel te ver links omdat mijn stuur vast zat. Remmen deed ik ook. Deed het ook niet. Handrem, nee, geen idee waarom niet maar die gaf geen krimp. Ding in zijn P (park) want anders start ie niet, maar dat deed ie zowiezo niet. Niks werkte dus. Ja mijn lijf, binnen seconden drijfnat van het zweet, mijn hersenen draaiden op over-the-top-speed: doe dit, denk dat, kijk daar, probeer dit dat dat, blijf kalm, zeg niks, denk aan de kinderen, weet ik veel wat nog meer, MAAK DAT HET GOED KOMT!!!
Kwam een auto achter me de bocht om, voor me ook, ik stónd zo’n beetje met twee voeten op de rem en dan weer met 1 op gaspedaal om te starten. Ja dus, alles schiet je door het hoofd.. er is een zandpad in de bocht naar links die omhoog gaat, en daar kwamen we terecht en tot stilstand, toch de handrem uiteindelijk.
Daar stonden we uiterst fout en ongemakkelijk, ik belde Tjeerd. Die zei; “ ja als je auto stuk is moet je mij niet bellen”. Needless to say wat ik toen dacht. Daar blijven staan met allen was geen optie, er uit ook niet, drukke wegen hoe moest ik dat doen met onze drie?
Proberen en proberen en de auto startte en waarom weet ik niet maar ben stukje naar beneden gereden, andere rotonde links en stukje verder geparkeerd bij de zwemles. Klinkt simpel maar geloof me, dat was het op dat moment niet. Stijf nat kwaad geschrokken moe opgefokt en weet ik het wat tegelijk de bullen en kinderen uit de auto en naar het zwembad, dit alles op onder een totaal normaal ogende manier, want ik wilde de kinderen niks van alles mee laten krijgen.
Tjeerd kwam ook, ik belde de sleepdienst, waar ze wonderwel ineens Nederlands konden en verstonden nadat ik het “Engels” van de beste man echt niet kon vertalen en ik het beu was. Tjeerd meende eerst nog met de auto terug te gaan rijden, nou NOT. Voor 70 dollar naar de garage terug laten brengen, en wij met allen na de les naar huis met Tjeerd. Ik heb ’ s avonds wel een traantje gelaten om het één en ander ja.
Auto twee weken weg. ALWEER.
De volgende maandag had ik een hoop gedoe om iedereen mee te krijgen naar de zwemles, want Suze was vrij die dag en ga die dan maar es alles op tijd laten doen…komen we daar, voor het eerst weer die weg,…niemand. Bellen bellen, geen meneer Aad. Uiteindelijk van een andere mam gehoord: geen zwemles vandaag, dat hebben ze vorige week gezegd hoor. Zal best ja, vorige week…..sja….Drama in de auto naar huis, 3 boze kinders, de kleinste had honger ondertussen.
Weekend van 18/19 mooi weer en naar het strand, gezellig, Ellen Leanne en Stefan waren er ook. Zit onze kleine grote man alleen in de zee. Ineens gillen en doen, wat dan nu? Kind gestoken op zijn vinger door een bij, hoe krijgt die stomme bij het voor elkaar zo’n klein vingertje te vinden in zoveel zee??? Geen idee. Omstanders brachten ijs en Jurre was vrij snel weer ok, ook dit kind geen allergie, Suze was hiervoor al in der teen gestoken thuis op de bank: ik kreeg een zelfde soort schreeuw in mijn oor plus een paar flinke meppen van haar, ze dacht dat ik haar zeer deed! En dezelfde avond werd ik in mijn teen gestoken, en moet zeggen, dat deed dagen best zeer, kan je voor hen nagaan.
Dinsdag de 21e was het PANCAKES WITH DAD op school van Suze, van half 9 tot half 10. Ik had Jurre naar school gebracht en toen Suze en daar zei Frits, en ik voelde het al dat stukje: “ je band staat plat”. Tjeerds auto dus hè, de mijne was weg. Wel gloeiende, niet nu, ik moest om half 9 in Philipsburg zijn bij consultatiebureau.
Terwijl de pappa’s met de kinderen pannenkoeken zaten te eten stond ik in Cole bay bij de bandenboer.
Lek.
Tuurlijk. Niet te maken. Tuurlijk. Geen goeie reserve band. Tuurlijk niet. Ook geen passende maat andere band te vinden. Tuurlijk niet. Nieuwe dan? Nou zei ik tuurlijk niet, dikke.
Tjeu huilde ondertussen allang want die had honger. Ben achterin gaan zitten Tjeu voeden. De beste man zette een zolang-dan-maar-paar-dagen-hooguit-band op de auto. Rekening? 7 dollar. Let wel, ik was er anderhalf uur.
Ondertussen 3 nummers zitten bellen om te zeggen dat ik later kwam, niemand die op nam op 1 van de 3. Altijd handig. Ik baalde zowiezo al, want het CB had eerst ook praktijk gewoon in Cole bay, en nu moest ik weer naar de andere kant van het eiland, filiaaltje dicht om ? reden.
Na veel fooi dan toch maar naar phb, een parkeerplek vinden om half 11 is bij the vineyard building in de buurt, of überhaupt in PHB een ramp, bij een supermarkt gezet.
Dat mag niet, ze dreigen overal met Tow-away zones. Maar laatst stond in de krant dat dat klets is en dat ze dat niet mogen en dat je die kosten niet moet betalen tenzij je daadwerkelijk door de politie bent weggesleept. Toen nog, toch op- hoop- van- zegen daar gelaten want ik moest daarna nog naar de stad zonnebril kopen. De andere is door de inbreker gesneuveld, ook fijn mijn eerste en enige dure zonnebril.
Nu komt GE-LUK.
Ik kreeg bijna op mijn falie. Tjeu was in nog geen maand 1100 gram aangekomen. WOW. Omdat ik BV geef was ze er ok mee, van een fles had het teveel van het goeie geweest. En ik dacht, zie je, daarvoor ben ik ’s nachts vaak op, way the go Tjeu! Meer dan 7 kilo al!!! Huilen van de prik deed ie niet, wel heel intens moeilijk kijken naar de dame die em gaf!
De week er op haalde ik Suze op, weer in mijn auto, nog even gespeeld op school. Naar huis, file. Waarom dat dan?? Brug omhoog en druk met boten voor aanstaande regatta. Vervelend en heet, geen zuchtje wind. EN GEEN AIRCO.
Nog niet gemaakt dus.ik weer bellen. Ik ben klaar met GEORGE. En hij met mij want ik was toen na dat incident van dat stil vallen niet een happy customer dat snap je, en die airco is vandaag de dag nog niet ok, maar na van de week meer dan een uur daar zitten met Tjeu en Jurre bleek wel dat we elkaar niet echt mogen zeg maar…enfin, laat maar, we dwalen af.
Geen airco, Ramen open dus, maar Tjeu begon steeds harder en harder te schreeuwen;’ Mam, Tjeu zweet helemaal mam!” Ja shit, niet goed zo, aan de kant parkeren, heb ik net Tjeu op de arm om te zien wat te doen, begint Suze ineens keihard te krijsen. Ik had echt géén idee wat er was, met schreeuwende Tjeu onder arm auto in zien wat er is. WEER EEN BIJ, en nou was ze op der wang gestoken, angel zat er nog in te pompen jakkes.
In supermarkt hulp en doekje met koud water gekregen, wat een gedoe, verder geen boodschappen want we hadden het wel gehad.
Klaar?
Ah nee, nog ééntje ON- dan.
Voor de leut.
Zaterdag de 25e hadden we afscheidsfeestje van Stefan, want die is ondertussen weer in NL. vanaf 12 uur dus geen dutjes want de kinderen hadden er zoveel zin in! Ja niet om gedag te zeggen, want Jurre heeft een grote vriend aan Stefan, en die mist hem echt…. In elk geval, lekker bij zwembaden, drinken en veel lekkers te eten , helemaal gezellig. Totdat Jurre vanaf een luchtbed de kant wilde pakken (uit een ondiep bad van 40 cm diep ofzo, en keihard met zijn voorhoofd op de rand viel.
Hij maakte heel veel lawaai, gelukkig, want dat is altijd beter dan niks meer horen na zo’n val. Zijn voorhoofd, tussen zijn ogen echt, zwol zo vreselijk op dat iedereen er akelig van werd. Ik had net een nieuwe tas en mijn vallen en stoten gel lag thuis op het kastje… Iemand zei; “ ik rij, kom” en daar gingen ze, naar ziekenhuis. Ze moesten wachten bij eerste hulp, ‘’…ik zeg niks……… en daarna is Jurre aan alle kanten onderzocht en gedaan, hij gaf netjes antwoord in het Engels zei Tjeerd later.
Ach ach. Terug speelde hij “gewoon” verder. Maar hij zag er uit als “the beast” van the beauty, en nu nog is het een bult. Zijn ogen, en ook rond zijn neus werd het naderhand groen en paars en donkerblauw. Dat hadden ze in ziekenhuis ook gezegd, dat bloed zakt naar beneden langzaam aan. Elke twee uur wakker maken, voor eens was het handig dat ik toch vaak op ben ’s nachts….
Kom op draak!!!!
Wel… der gebeurt nogal es wat hierzo, en het is met Tjeu erbij voor mij nog even moeilijk een tijdstip te vinden waarop ik echt even der voor kan gaan zitten zeg maar. De dagen zijn nog voller, maar dat gaat wel goed eigenlijk.
Vind het alleen sneu voor Tjeu dat ie vaak, als ie net slaapt, mee moet wegbrenegen, of weer mee moet Suze van school halen. Geldt ook voor Jurre trouwens.
En Tjeu houdt me ’s avonds en ’s nachts (1 of 2 keer) ook nog bezig dus waar ik eerst vaak tot laat zat te typen zit ik nu óf te voeden, óf te slapen. En ja, ik denk best wel es, ah nee hè, nu even niet, maar als ik em dan vastheb ben ik alleen maar intens gelukkig.
Weet je nog de poezen? We hebben braaf een advertentie gezet en bellers gehad, maar bleek van niemand te zijn. Dus op een avond in stapjes telkens een katje gevangen en in een doos gedaan en mams ook, de volgende dag naar de “CLINIC”. Ik ben nog met Suze en Tjeu gaan kijken om gedag te zeggen de volgende dag, en toen was mams al geopereerd en wel. Das nog es vlot!
De 5e Feb was een ON-, voor het eerst sinds we hier wonen allemaal, behalve Tjeu verbrand. Bizar want we smeerden net als altijd.
De 6e dan, maandag, zwemles.
Mijn auto was alweer voor 300 ballen gemaakt. Ik met Tjeu eerst Suze halen op school, in- uit- in de auto, dan Jurre halen, weer uit en in, en dan naar Cay-hill. Daar moet je dus “ the Hill” voor over, naar boven voelde ik de auto al twee keer haperen, wel gvd toch dacht ik, morgen weer langs garage dat het nóg niet goed is, ik reed op mijn hoede.
Boven is een rotonde en vanaf daar stevig naar beneden, daar maakt de weg een behoorlijke bocht naar rechts en dan is de weg een stuk bijna vlak en recht, waarna ie na een scherpe bocht naar links weer steil naar beneden gaat naar de rotonde beneden. Nét na die bocht naar rechts slaat me toch de auto af! Bam, niks meer.
Keek in mijn spiegel en zag dezelfde god-dezekeer-dank nog niks aankomen scheuren achter me. Knipperlichten aan en sturen, ik zei dus, de weg is daar bíjna recht, ik reed een stuk veel te ver links omdat mijn stuur vast zat. Remmen deed ik ook. Deed het ook niet. Handrem, nee, geen idee waarom niet maar die gaf geen krimp. Ding in zijn P (park) want anders start ie niet, maar dat deed ie zowiezo niet. Niks werkte dus. Ja mijn lijf, binnen seconden drijfnat van het zweet, mijn hersenen draaiden op over-the-top-speed: doe dit, denk dat, kijk daar, probeer dit dat dat, blijf kalm, zeg niks, denk aan de kinderen, weet ik veel wat nog meer, MAAK DAT HET GOED KOMT!!!
Kwam een auto achter me de bocht om, voor me ook, ik stónd zo’n beetje met twee voeten op de rem en dan weer met 1 op gaspedaal om te starten. Ja dus, alles schiet je door het hoofd.. er is een zandpad in de bocht naar links die omhoog gaat, en daar kwamen we terecht en tot stilstand, toch de handrem uiteindelijk.
Daar stonden we uiterst fout en ongemakkelijk, ik belde Tjeerd. Die zei; “ ja als je auto stuk is moet je mij niet bellen”. Needless to say wat ik toen dacht. Daar blijven staan met allen was geen optie, er uit ook niet, drukke wegen hoe moest ik dat doen met onze drie?
Proberen en proberen en de auto startte en waarom weet ik niet maar ben stukje naar beneden gereden, andere rotonde links en stukje verder geparkeerd bij de zwemles. Klinkt simpel maar geloof me, dat was het op dat moment niet. Stijf nat kwaad geschrokken moe opgefokt en weet ik het wat tegelijk de bullen en kinderen uit de auto en naar het zwembad, dit alles op onder een totaal normaal ogende manier, want ik wilde de kinderen niks van alles mee laten krijgen.
Tjeerd kwam ook, ik belde de sleepdienst, waar ze wonderwel ineens Nederlands konden en verstonden nadat ik het “Engels” van de beste man echt niet kon vertalen en ik het beu was. Tjeerd meende eerst nog met de auto terug te gaan rijden, nou NOT. Voor 70 dollar naar de garage terug laten brengen, en wij met allen na de les naar huis met Tjeerd. Ik heb ’ s avonds wel een traantje gelaten om het één en ander ja.
Auto twee weken weg. ALWEER.
De volgende maandag had ik een hoop gedoe om iedereen mee te krijgen naar de zwemles, want Suze was vrij die dag en ga die dan maar es alles op tijd laten doen…komen we daar, voor het eerst weer die weg,…niemand. Bellen bellen, geen meneer Aad. Uiteindelijk van een andere mam gehoord: geen zwemles vandaag, dat hebben ze vorige week gezegd hoor. Zal best ja, vorige week…..sja….Drama in de auto naar huis, 3 boze kinders, de kleinste had honger ondertussen.
Weekend van 18/19 mooi weer en naar het strand, gezellig, Ellen Leanne en Stefan waren er ook. Zit onze kleine grote man alleen in de zee. Ineens gillen en doen, wat dan nu? Kind gestoken op zijn vinger door een bij, hoe krijgt die stomme bij het voor elkaar zo’n klein vingertje te vinden in zoveel zee??? Geen idee. Omstanders brachten ijs en Jurre was vrij snel weer ok, ook dit kind geen allergie, Suze was hiervoor al in der teen gestoken thuis op de bank: ik kreeg een zelfde soort schreeuw in mijn oor plus een paar flinke meppen van haar, ze dacht dat ik haar zeer deed! En dezelfde avond werd ik in mijn teen gestoken, en moet zeggen, dat deed dagen best zeer, kan je voor hen nagaan.
Dinsdag de 21e was het PANCAKES WITH DAD op school van Suze, van half 9 tot half 10. Ik had Jurre naar school gebracht en toen Suze en daar zei Frits, en ik voelde het al dat stukje: “ je band staat plat”. Tjeerds auto dus hè, de mijne was weg. Wel gloeiende, niet nu, ik moest om half 9 in Philipsburg zijn bij consultatiebureau.
Terwijl de pappa’s met de kinderen pannenkoeken zaten te eten stond ik in Cole bay bij de bandenboer.
Lek.
Tuurlijk. Niet te maken. Tuurlijk. Geen goeie reserve band. Tuurlijk niet. Ook geen passende maat andere band te vinden. Tuurlijk niet. Nieuwe dan? Nou zei ik tuurlijk niet, dikke.
Tjeu huilde ondertussen allang want die had honger. Ben achterin gaan zitten Tjeu voeden. De beste man zette een zolang-dan-maar-paar-dagen-hooguit-band op de auto. Rekening? 7 dollar. Let wel, ik was er anderhalf uur.
Ondertussen 3 nummers zitten bellen om te zeggen dat ik later kwam, niemand die op nam op 1 van de 3. Altijd handig. Ik baalde zowiezo al, want het CB had eerst ook praktijk gewoon in Cole bay, en nu moest ik weer naar de andere kant van het eiland, filiaaltje dicht om ? reden.
Na veel fooi dan toch maar naar phb, een parkeerplek vinden om half 11 is bij the vineyard building in de buurt, of überhaupt in PHB een ramp, bij een supermarkt gezet.
Dat mag niet, ze dreigen overal met Tow-away zones. Maar laatst stond in de krant dat dat klets is en dat ze dat niet mogen en dat je die kosten niet moet betalen tenzij je daadwerkelijk door de politie bent weggesleept. Toen nog, toch op- hoop- van- zegen daar gelaten want ik moest daarna nog naar de stad zonnebril kopen. De andere is door de inbreker gesneuveld, ook fijn mijn eerste en enige dure zonnebril.
Nu komt GE-LUK.
Ik kreeg bijna op mijn falie. Tjeu was in nog geen maand 1100 gram aangekomen. WOW. Omdat ik BV geef was ze er ok mee, van een fles had het teveel van het goeie geweest. En ik dacht, zie je, daarvoor ben ik ’s nachts vaak op, way the go Tjeu! Meer dan 7 kilo al!!! Huilen van de prik deed ie niet, wel heel intens moeilijk kijken naar de dame die em gaf!
De week er op haalde ik Suze op, weer in mijn auto, nog even gespeeld op school. Naar huis, file. Waarom dat dan?? Brug omhoog en druk met boten voor aanstaande regatta. Vervelend en heet, geen zuchtje wind. EN GEEN AIRCO.
Nog niet gemaakt dus.ik weer bellen. Ik ben klaar met GEORGE. En hij met mij want ik was toen na dat incident van dat stil vallen niet een happy customer dat snap je, en die airco is vandaag de dag nog niet ok, maar na van de week meer dan een uur daar zitten met Tjeu en Jurre bleek wel dat we elkaar niet echt mogen zeg maar…enfin, laat maar, we dwalen af.
Geen airco, Ramen open dus, maar Tjeu begon steeds harder en harder te schreeuwen;’ Mam, Tjeu zweet helemaal mam!” Ja shit, niet goed zo, aan de kant parkeren, heb ik net Tjeu op de arm om te zien wat te doen, begint Suze ineens keihard te krijsen. Ik had echt géén idee wat er was, met schreeuwende Tjeu onder arm auto in zien wat er is. WEER EEN BIJ, en nou was ze op der wang gestoken, angel zat er nog in te pompen jakkes.
In supermarkt hulp en doekje met koud water gekregen, wat een gedoe, verder geen boodschappen want we hadden het wel gehad.
Klaar?
Ah nee, nog ééntje ON- dan.
Voor de leut.
Zaterdag de 25e hadden we afscheidsfeestje van Stefan, want die is ondertussen weer in NL. vanaf 12 uur dus geen dutjes want de kinderen hadden er zoveel zin in! Ja niet om gedag te zeggen, want Jurre heeft een grote vriend aan Stefan, en die mist hem echt…. In elk geval, lekker bij zwembaden, drinken en veel lekkers te eten , helemaal gezellig. Totdat Jurre vanaf een luchtbed de kant wilde pakken (uit een ondiep bad van 40 cm diep ofzo, en keihard met zijn voorhoofd op de rand viel.
Hij maakte heel veel lawaai, gelukkig, want dat is altijd beter dan niks meer horen na zo’n val. Zijn voorhoofd, tussen zijn ogen echt, zwol zo vreselijk op dat iedereen er akelig van werd. Ik had net een nieuwe tas en mijn vallen en stoten gel lag thuis op het kastje… Iemand zei; “ ik rij, kom” en daar gingen ze, naar ziekenhuis. Ze moesten wachten bij eerste hulp, ‘’…ik zeg niks……… en daarna is Jurre aan alle kanten onderzocht en gedaan, hij gaf netjes antwoord in het Engels zei Tjeerd later.
Ach ach. Terug speelde hij “gewoon” verder. Maar hij zag er uit als “the beast” van the beauty, en nu nog is het een bult. Zijn ogen, en ook rond zijn neus werd het naderhand groen en paars en donkerblauw. Dat hadden ze in ziekenhuis ook gezegd, dat bloed zakt naar beneden langzaam aan. Elke twee uur wakker maken, voor eens was het handig dat ik toch vaak op ben ’s nachts….
Kom op draak!!!!
-
15 Maart 2012 - 04:09
Mike:
Jaja, dat jaar van de draak laat wel op zich wachten daar. Het is meer een draak van een jaar, lijkt het wel.
Maar goed, alles zit er nog op en aan, dus het valt allemaal wel mee, moet je maar denken.
Hallee -
15 Maart 2012 - 11:44
Tante Cornelia:
Wat een avonturen Judith. Gelukkig kunnen jullie het allemaal nog navertellen.
Zijn er daar op het eiland geen betrouwbare garages? Ik zou er helemaal simpel van worden. Niets zo vervelend als een auto die je niet kan vertrouwen.
Groetjes uit een zonnig Bladel. -
15 Maart 2012 - 14:55
Elma:
Tjeu 7 kilo!!!!!! mijn god, heb jij slagroom in die borsten van je? ;-)
x Elma -
15 Maart 2012 - 20:19
Puf Maaike:
what doesn't kill you, makes you stronger zeggen ze, wat een spierballen moet jij hebben!! -
15 Maart 2012 - 20:21
Maaike:
oja, ik moet volgende week ook met Mick naar bureau, zat met 4 mnd al bijna op 7 kilo! dus ben benieuwd nu! gaat wel snel zo met die slagroom van ons! -
15 Maart 2012 - 20:53
Els:
Tjongejonge, weer een goeie engelbewaarder gehad met die rijbak van jouw!!
Ruil 'm toch in voor een andere( veiligere).die pokkeauto's altijd.
Maar wat is Tjeuke een snuupke,Ooooooo zo'n frutje wil ik ook wel!
En dan Jurre,ogossie het is ook altijd wat met die jong van jullie;-)
Gelukkig wéér goed afgelopen..
Hou het rustig voorlopig hoor!
Gr., Els
-
20 Maart 2012 - 09:22
Carol:
hallo, wat een belevenissen weer daar op St Maarten. volgens mij moet je die auto maar zien te lozen, want dit schiet niet op, doodeng zo'n ding! verder toch alles maar relativeren, want Jurre speelt gewoon verder na z'n val, toch? ik moest (wel een beetje leedvermaak, sorry) wel lachen om de foto van Jurre met zo een dikke bult op zijn kop. en natuurlijk zijn de foto's van Tjeu errug leuk, om "op te vreten" dat manneke. groeten en een dikke kus voor jullie allemaal, Carol.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
