off island, of ziekenhuis.
Door: Judith en Tjeerd
Blijf op de hoogte en volg Tjeerd, Judith, Suze en Jurre en Tjeu
31 Mei 2010 | Nederland, Amsterdam
Zodalijk ga ik me scharen bij al die vermeende interessante peoples die allemaal héél erg belangrijk menen te zijn, en waar we dan een mailtje van krijgen wanneer het zover is: namelijk;
Vanaf dinsdag de 1e tot en met zondag de 6e ben ik: OFF-ISLAND.
Helaas zal ik dan beperkt bereikbaar zijn, voor dringende zaken etc etc etc blablabla.
Dat was em, mooi hè? Voel me der nou helemáál bijhoren bij alle islanders haha. We gaan met z'n allen een paar dagen naar Curacao. Eigenlijk zou Tjeerd daar een cursus hebben, maar die was 4x verzet en de tickets voor ons en het hotel waren al geboekt. Dus nu geen cursus maar opgelegde vakantie!
We zijn stiekem al een keer eerder off-island geweest, met zijn allen, samen met mam. Toen zijn we met de auto naar de Franse kant gereden, auto geparkeerd en kaartjes niet gekocht, dat moest op de boot. Op de boohoot? Ja op de boot, we gingen namelijk een dagje naar Ilet Pinel, een eilandje voor de kust van Frankrijk, een stukje varen richting jullie.
Terwijl we stonden te wachten moest ik naturellement très très nodig piesèn…. En de boot ging bijna. Er waren toiletten (hee das al Frans), maar bij het verroeste gebouwtje aangekomen bleek het hek met enorme sloten vast te zitten. Verboden te pi-pi-en dus. Dan maar om het gore witte ding heen lopen, en voila, daar was het eigenlijke toilet, want aan de stukjes wc papier te zien was ik niet de eerste die dat bedacht had. Erg Frans toch? en erg handig die babydoekjes in mijn rokzakken. Vanuit de bush bush op naar de boot, via klein petieterig steigertje. Daar lag ie te ronken, de eerste boot van de dag. Allemaal er op terwijl ie al vol zat, dus mam zat naast me, Jurre op schoot en Tjeerd en Suze ergens achter naast de motor. Hoezo vol? Er kwamen steeds meer mensen bij en teklkens werden we meer opgefrot. Uiteindelijk was mijn uitzicht beperkt tot twee zwetende hoofden van toeristen uit? En een plakkerig Franstalig mannenlichaam links van me, en Jurre jumping up en down op mijn schoot, tassen tussen mijn benen. De sardientjes in een blikje hebben nog meer plek volgens mij.
Het inpakken duurde langer dan het varen, klein kwartiertje in de brandende zon, zonder afdakje, gelukkig met rustige zee, voor 22 dollar plezier.
Het uitpakken ging zoals altijd wanneer er waar ook ter wereld toeristen zijn: iedereen verdringt zich (beter dan verdrinkt zich, wat in dit geval gemakkelijk ook kon) om als eerste ergens uit /af/binnen te komen. Vreselijk vond ik dat altijd , en vind ik dat nog steeds. Alsof je dan beter zit in een vliegtuig. Alsof je koffer dan eerder van de band afrolt, alsof je dan eerder via de volle bus (en ze wachten op iedereen …) bij je hotel bent, alsof je dan een betere kamer hebt, alsof weet ik het wat. …. Enfin.
Na veel gewiebel was iedereen er af en deden wij hetzelfde. Nog veel kleiner steigertje naar het strand. Want dat gingen we doen. We gingen van een eiland met meer dan 30 stranden af om even lekker opgepropt te gaan zitten zweten om vervolgens op een ieni mini eilandje weer op het strand te gaan zitten. Over niet snappen gesproken, haha.
Waarom dan? Omdat je dat gedaan en gezien moet hebben? Ja vast ook wel. Maar het is gewoon heel grappig om vanaf een ander bonkje rots en zand naar je eigen, in dit verhaal, enoooorme eiland te zitten kijken, terwijl je lekkere strandstoelen hebt en drankjes incluus voor 15 dollar de twee plus parasol!
Vanavond was ik de spullen aan het pakken van Jurre, en daarna die van Suze, Tjeerd en de kinderen aan het spelen op Jurres kamer. Terwijl Suze met Jurre wilde knuffelen en de één de ander vast hield en of wilde helpen, viel Suze met der hoofd op de grond en Jurre tegen het dressoir. Zoiets, zei Tjeerd net (21.30) Ik was net in de keuken iets halen, komt Tjeerd aangestoven met Jurre in de armen, alles onder het bloed en een; ik denk dat we naar het ziekenhuis moeten!” Waaaaaaaaat?
In godesnaam, Suze was helemaal alleen heel hard aan het huilen daar op die kamer, voornamelijk van de schrik denken we… Ik was doeken met koud water aan het pakken en daarna het gat in zijn hoofd strak getrokken en een grote pleister er op. Yvonne gebeld die goddank zo hier was met de auto, Tjeerd met Jurre op schoot mee, tas met gauw gepakte spullen tussen zijn benen. Hup naar ziekenhuis. Suze en mij geschrokken achterlatend. Suze zo goed als het ging gerustgesteld dat het niet haar schuld was, ach ach, ze zat er zó mee.
Ze hebben maar even moeten wachten daar, en toen moest Jurre naar de emergency 1, waar ik met Suze ben geweest. Nou hier komt ie zelf even.
Ha allemaal hier ben ik dan, de held, ahum. Wij dus de auto uit en naar de EHBO. We zagen er allebei uit, maar ja lekker belangrijk. Er zat maar 1 wachtende voor ons. Gelijk naar het luikje onze gegevens doorgeven en opschrijven en we mochten plaats nemen. Dit duurde echt maar heel eventjes. Jurre meende een koe te zien in de wachtkamer, op een poster aan de muur dan. Dat was dus wel een goed teken. We werden gehaald door dokter weet ik niet meer. Ik zei al tegen Yvonne dat ik voor de grap zou zeggen dat als ze zouden vragen wat er gebeurd was, dat ie op z’n knie gevallen was. Dit vertelde ik dus op de standaardvraag, maar het werd niet echt geapprecieerd, waardoor ik er maar gauw achter zei dat ie daarna met zijn hoofdje tegen de kast gevallen was.
Jurre mocht plaatsnemen op de behandeltafel. Blijft zielig om te zien zo’n klein hummeltje op zo’n grote tafel. De dokter vroeg nog aan me of ik dacht dat het gehecht moest worden. Ik zei misschien lijmen maar Jurre zweet zo erg, dat dat misschien niet gaat. De pleister liet door het zweet al los. De snee was al aardig dicht en bloedde niet meer. We hadden het goed dichtgetrokken. Ja allicht, ik met mijn ZHKH (Zelf Hulp Kameraden Hulp) achtergrond, haha. Het zag er minder ernstig uit dan het in eerste instantie leek. Een snee van zo’n 2 cm lang boven zijn linker wenkbrauw. De jodium werd gepakt om de boel te ontsmetten. Toen begon het weer aardig te bloeden. De wond werd door de dokter wat opengetrokken om binnenin ook schoon te maken. Toen schrok ik erg. Wat een gat! Echt heel diep. Waar ie tegenaan gevallen is, ik weet het niet maar het zag er echt niet jofel uit. De dokter schrok er ook van en zei dat het “toch wel” diep was en echt gehecht moest worden. Precies bij het aanzien van dat gat brak bij mij het zweet uit. Deze keer niet van de temperatuur. (Ja Mike….ook hier gebeurd me dat). Ik voelde me echt helemaal niet goed worden, van tevoren had ik daar helemaal geen last van gehad. De wond was ondertussen schoon en ik mocht met een gaasje het bloeden stelpen. Ik voelde me echt niet helemaal 100%. Ik vroeg of ik een glaasje water mocht, waarna mij gevraagd werd of het wel ging met me. Nou nee niet echt. Ik werd dus gesommeerd om te gaan zitten/liggen op de behandeltafel naast Jurre. De dokter hield Jurre bezig, met ik denk gekke bekken trekken, hetgeen hem goed afging want Jurre schaterde erom. Dat was voor mij dus een geruststelling. Ik voelde me weer wat beter en ging weer bij Jurre staan. Of ik dat wel zeker wist, want hij had al eens vaker meegemaakt dat een stoere papa zei dat het wel ging, waarna de dokter ineens 2 patiënten had. Nee het gaat echt wel (denk ik). Het bloeden was gestopt inmiddels en het hechten kon beginnen. Eerst een verdoving. Hij zal wel even gillen, werd mij als waarschuwing medegedeeld. Zijn armpjes moesten onder zijn hoofdje, wat vervolgens door de dokter werd vastgehouden. Nou die verdoving voelde ie wel. Hij kreeg er ook een stuk of 4. Ach, wat schreeuwde ie. Echt heel zielig. Daarna kwam schijnbaar de echte arts. Althans de hechtende arts. Er werd een operatiedeken over zijn hoofdje gelegd. Het hechten ging heel snel en Jurre voelde er niets van. 3 stuks. Nog eventjes schoonmaken en weer een verhaal voor op de site. Het is ook echt weer iets voor ons. Tussen de bedrijven door had ik al door laten schemeren dat we morgen naar Curacao vetrekken. We moeten nu dus woensdag een dokter op Curacao zien te vinden om het te laten checken. Gelukkig, dan hebben we tenminste wat te doen. Volgende week maandag of dinsdag moeten de hechtingen eruit. Helaas geen pleister met een beestje erop maar (beter) een waterresistant exemplaar. Mag ie gewoon douchen enzo. Jurre je bent een hele stoere, dappere en grote jongen geweest. Ik ben trots op je! Yvonne hartstikke bedankt dat we zo snel een beroep op je konden doen.
Op de terugweg had ie weer praatjes genoeg. Thuis aangekomen was Suze heel blij om Jurre weer “normaal” te zien, en mama ook natuurlijk. Suze is nog wel een tijdje bezorgd geweest, de schat.
Nu weet gelijk iedereen waarom ik nog niet op uitzending geweest ben. Laten we het er maar op houden dat ik nog niet gegeten had vanavond, normaal heb ik dat nóóit, al hoeft niet iedereen dat te weten.
:SMS update:: 4 juni 2010 :
Via een sms naar onze website jullie laten weten dat het klooster in =
op cura=C3=A7ao een schot in de soms is! Jurre s gat in zn hoofd gene=
est goed,nou ik ogen ontstoken..vandaag otrabanda bekeken en ge tuktu=
kt. X judith
Vanaf dinsdag de 1e tot en met zondag de 6e ben ik: OFF-ISLAND.
Helaas zal ik dan beperkt bereikbaar zijn, voor dringende zaken etc etc etc blablabla.
Dat was em, mooi hè? Voel me der nou helemáál bijhoren bij alle islanders haha. We gaan met z'n allen een paar dagen naar Curacao. Eigenlijk zou Tjeerd daar een cursus hebben, maar die was 4x verzet en de tickets voor ons en het hotel waren al geboekt. Dus nu geen cursus maar opgelegde vakantie!
We zijn stiekem al een keer eerder off-island geweest, met zijn allen, samen met mam. Toen zijn we met de auto naar de Franse kant gereden, auto geparkeerd en kaartjes niet gekocht, dat moest op de boot. Op de boohoot? Ja op de boot, we gingen namelijk een dagje naar Ilet Pinel, een eilandje voor de kust van Frankrijk, een stukje varen richting jullie.
Terwijl we stonden te wachten moest ik naturellement très très nodig piesèn…. En de boot ging bijna. Er waren toiletten (hee das al Frans), maar bij het verroeste gebouwtje aangekomen bleek het hek met enorme sloten vast te zitten. Verboden te pi-pi-en dus. Dan maar om het gore witte ding heen lopen, en voila, daar was het eigenlijke toilet, want aan de stukjes wc papier te zien was ik niet de eerste die dat bedacht had. Erg Frans toch? en erg handig die babydoekjes in mijn rokzakken. Vanuit de bush bush op naar de boot, via klein petieterig steigertje. Daar lag ie te ronken, de eerste boot van de dag. Allemaal er op terwijl ie al vol zat, dus mam zat naast me, Jurre op schoot en Tjeerd en Suze ergens achter naast de motor. Hoezo vol? Er kwamen steeds meer mensen bij en teklkens werden we meer opgefrot. Uiteindelijk was mijn uitzicht beperkt tot twee zwetende hoofden van toeristen uit? En een plakkerig Franstalig mannenlichaam links van me, en Jurre jumping up en down op mijn schoot, tassen tussen mijn benen. De sardientjes in een blikje hebben nog meer plek volgens mij.
Het inpakken duurde langer dan het varen, klein kwartiertje in de brandende zon, zonder afdakje, gelukkig met rustige zee, voor 22 dollar plezier.
Het uitpakken ging zoals altijd wanneer er waar ook ter wereld toeristen zijn: iedereen verdringt zich (beter dan verdrinkt zich, wat in dit geval gemakkelijk ook kon) om als eerste ergens uit /af/binnen te komen. Vreselijk vond ik dat altijd , en vind ik dat nog steeds. Alsof je dan beter zit in een vliegtuig. Alsof je koffer dan eerder van de band afrolt, alsof je dan eerder via de volle bus (en ze wachten op iedereen …) bij je hotel bent, alsof je dan een betere kamer hebt, alsof weet ik het wat. …. Enfin.
Na veel gewiebel was iedereen er af en deden wij hetzelfde. Nog veel kleiner steigertje naar het strand. Want dat gingen we doen. We gingen van een eiland met meer dan 30 stranden af om even lekker opgepropt te gaan zitten zweten om vervolgens op een ieni mini eilandje weer op het strand te gaan zitten. Over niet snappen gesproken, haha.
Waarom dan? Omdat je dat gedaan en gezien moet hebben? Ja vast ook wel. Maar het is gewoon heel grappig om vanaf een ander bonkje rots en zand naar je eigen, in dit verhaal, enoooorme eiland te zitten kijken, terwijl je lekkere strandstoelen hebt en drankjes incluus voor 15 dollar de twee plus parasol!
Vanavond was ik de spullen aan het pakken van Jurre, en daarna die van Suze, Tjeerd en de kinderen aan het spelen op Jurres kamer. Terwijl Suze met Jurre wilde knuffelen en de één de ander vast hield en of wilde helpen, viel Suze met der hoofd op de grond en Jurre tegen het dressoir. Zoiets, zei Tjeerd net (21.30) Ik was net in de keuken iets halen, komt Tjeerd aangestoven met Jurre in de armen, alles onder het bloed en een; ik denk dat we naar het ziekenhuis moeten!” Waaaaaaaaat?
In godesnaam, Suze was helemaal alleen heel hard aan het huilen daar op die kamer, voornamelijk van de schrik denken we… Ik was doeken met koud water aan het pakken en daarna het gat in zijn hoofd strak getrokken en een grote pleister er op. Yvonne gebeld die goddank zo hier was met de auto, Tjeerd met Jurre op schoot mee, tas met gauw gepakte spullen tussen zijn benen. Hup naar ziekenhuis. Suze en mij geschrokken achterlatend. Suze zo goed als het ging gerustgesteld dat het niet haar schuld was, ach ach, ze zat er zó mee.
Ze hebben maar even moeten wachten daar, en toen moest Jurre naar de emergency 1, waar ik met Suze ben geweest. Nou hier komt ie zelf even.
Ha allemaal hier ben ik dan, de held, ahum. Wij dus de auto uit en naar de EHBO. We zagen er allebei uit, maar ja lekker belangrijk. Er zat maar 1 wachtende voor ons. Gelijk naar het luikje onze gegevens doorgeven en opschrijven en we mochten plaats nemen. Dit duurde echt maar heel eventjes. Jurre meende een koe te zien in de wachtkamer, op een poster aan de muur dan. Dat was dus wel een goed teken. We werden gehaald door dokter weet ik niet meer. Ik zei al tegen Yvonne dat ik voor de grap zou zeggen dat als ze zouden vragen wat er gebeurd was, dat ie op z’n knie gevallen was. Dit vertelde ik dus op de standaardvraag, maar het werd niet echt geapprecieerd, waardoor ik er maar gauw achter zei dat ie daarna met zijn hoofdje tegen de kast gevallen was.
Jurre mocht plaatsnemen op de behandeltafel. Blijft zielig om te zien zo’n klein hummeltje op zo’n grote tafel. De dokter vroeg nog aan me of ik dacht dat het gehecht moest worden. Ik zei misschien lijmen maar Jurre zweet zo erg, dat dat misschien niet gaat. De pleister liet door het zweet al los. De snee was al aardig dicht en bloedde niet meer. We hadden het goed dichtgetrokken. Ja allicht, ik met mijn ZHKH (Zelf Hulp Kameraden Hulp) achtergrond, haha. Het zag er minder ernstig uit dan het in eerste instantie leek. Een snee van zo’n 2 cm lang boven zijn linker wenkbrauw. De jodium werd gepakt om de boel te ontsmetten. Toen begon het weer aardig te bloeden. De wond werd door de dokter wat opengetrokken om binnenin ook schoon te maken. Toen schrok ik erg. Wat een gat! Echt heel diep. Waar ie tegenaan gevallen is, ik weet het niet maar het zag er echt niet jofel uit. De dokter schrok er ook van en zei dat het “toch wel” diep was en echt gehecht moest worden. Precies bij het aanzien van dat gat brak bij mij het zweet uit. Deze keer niet van de temperatuur. (Ja Mike….ook hier gebeurd me dat). Ik voelde me echt helemaal niet goed worden, van tevoren had ik daar helemaal geen last van gehad. De wond was ondertussen schoon en ik mocht met een gaasje het bloeden stelpen. Ik voelde me echt niet helemaal 100%. Ik vroeg of ik een glaasje water mocht, waarna mij gevraagd werd of het wel ging met me. Nou nee niet echt. Ik werd dus gesommeerd om te gaan zitten/liggen op de behandeltafel naast Jurre. De dokter hield Jurre bezig, met ik denk gekke bekken trekken, hetgeen hem goed afging want Jurre schaterde erom. Dat was voor mij dus een geruststelling. Ik voelde me weer wat beter en ging weer bij Jurre staan. Of ik dat wel zeker wist, want hij had al eens vaker meegemaakt dat een stoere papa zei dat het wel ging, waarna de dokter ineens 2 patiënten had. Nee het gaat echt wel (denk ik). Het bloeden was gestopt inmiddels en het hechten kon beginnen. Eerst een verdoving. Hij zal wel even gillen, werd mij als waarschuwing medegedeeld. Zijn armpjes moesten onder zijn hoofdje, wat vervolgens door de dokter werd vastgehouden. Nou die verdoving voelde ie wel. Hij kreeg er ook een stuk of 4. Ach, wat schreeuwde ie. Echt heel zielig. Daarna kwam schijnbaar de echte arts. Althans de hechtende arts. Er werd een operatiedeken over zijn hoofdje gelegd. Het hechten ging heel snel en Jurre voelde er niets van. 3 stuks. Nog eventjes schoonmaken en weer een verhaal voor op de site. Het is ook echt weer iets voor ons. Tussen de bedrijven door had ik al door laten schemeren dat we morgen naar Curacao vetrekken. We moeten nu dus woensdag een dokter op Curacao zien te vinden om het te laten checken. Gelukkig, dan hebben we tenminste wat te doen. Volgende week maandag of dinsdag moeten de hechtingen eruit. Helaas geen pleister met een beestje erop maar (beter) een waterresistant exemplaar. Mag ie gewoon douchen enzo. Jurre je bent een hele stoere, dappere en grote jongen geweest. Ik ben trots op je! Yvonne hartstikke bedankt dat we zo snel een beroep op je konden doen.
Op de terugweg had ie weer praatjes genoeg. Thuis aangekomen was Suze heel blij om Jurre weer “normaal” te zien, en mama ook natuurlijk. Suze is nog wel een tijdje bezorgd geweest, de schat.
Nu weet gelijk iedereen waarom ik nog niet op uitzending geweest ben. Laten we het er maar op houden dat ik nog niet gegeten had vanavond, normaal heb ik dat nóóit, al hoeft niet iedereen dat te weten.
:SMS update:: 4 juni 2010 :
Via een sms naar onze website jullie laten weten dat het klooster in =
op cura=C3=A7ao een schot in de soms is! Jurre s gat in zn hoofd gene=
est goed,nou ik ogen ontstoken..vandaag otrabanda bekeken en ge tuktu=
kt. X judith
-
01 Juni 2010 - 07:28
Tante Cornelia:
Hee Sintmaartenaren.
Na zo'n avontuur zijn jullie zeker aan vakantie toe.
Fijne vakantie en "geen gekke dingen doen". -
01 Juni 2010 - 14:04
Tante Sietske:
Hèhè lieve Jurre, wat een pech toch weer! Dikke kus op je hoofdje
Nou Suze, jij kunt goed kleuren en knutselen! Net zo creatief als je mama. Dikke knuffel
en ook kusjes van Nina
-
01 Juni 2010 - 19:18
Karin:
Hoi hoi,
Ja zo hou je natuurlijk wel stof om te schrijven! hahaha
Het houdt niet op met dat ziekenhuis gedoe. Nou passen jullie wel op met z'n allen, we houden ons hart vast.
Kus uit Breda -
03 Juni 2010 - 19:31
Peter Van Den Hout:
Misschien kunnen jullie vragen of de arts bij jullie in huis komt wonen, dat scheelt behoorlijk wat reistijd per jaar!!PS: Zal ik echt maar pleisters meebrengen? -
04 Juni 2010 - 21:37
Els:
Die appel!!! Jurre, de nieuwe Uri Geller...... -
21 Augustus 2010 - 03:49
Frank:
ze zien jullie zeker iedere keer weer aankomen in dat ziekenhuis het gaat goed -
21 Augustus 2010 - 03:49
Frank:
ze zien jullie zeker iedere keer weer aankomen in dat ziekenhuis het gaat goed -
21 Augustus 2010 - 03:49
Frank:
ze zien jullie zeker iedere keer weer aankomen in dat ziekenhuis het gaat goed
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
