nog meer doktersbezoeken..........
Door: Judith
Blijf op de hoogte en volg Tjeerd, Judith, Suze en Jurre en Tjeu
27 April 2010 | Anguilla, Anguilla
Voordat Suze écht helemaal de oude was waren we een week verder, inderdaad Miranda ná die kuur dus.
Hebben we dan niks gezien en of gedaan samen met oma? Ja hoor plenty….. Je zou bijna zo’n dom naambord voor je huis gaan laten maken: huize nimmer rust, villa kan niet op, tis altij wè, tis altied wat, enfin je snapt het al……..
Maandag voor de nodige afleiding en de eerste indrukken voor oma (die had alleen nog maar veel hier gezeten met Jurretje) naar de dierentuin. Prudence zat achter de kassa, ik ken haar, en zij mij, van naam ondertussen, en die even verteld over Suze. Daarna gingen we op pad, eerst de bwaak bwaak bwaak Jurre papegaaien, toen de slangen en de vissen (heuse Tilapias die je misschien ook wel eens koopt in de supermarkt?) naar de schildpadden en gg gg gg Jurre’s zwijntjes. Dan kan je een hek door naar een grote kooi met eenden ibissen ganzen en nog meer ongevaarlijke vogels…….
Zal de rest even laten want na de vleermuizen ging het mis……. Jurre wilde uit zijn mutsy. Ok dan, had nou een paar handen extra dus dacht dat is goed. Suze zag dingetjes op de grond liggen die uit een boom kwamen, en allen waren we daar even mee bezig, oprapen, bekijken. Ik pakte het fototoestel en maakte even een paar foto’s van de zaadjes en de boom………. (jaja, der komt een reportage aan met alleen flora van hier...) Dat had ik dus niet moeten doen.
Nog geen 10 seconden later hoor ik een enorme schreeuw van Jurre… En van een papegaai…… En van Suze…. Ik draai me met een ruk om en zie nog net dat Jurre zijn vingertje door een papegaaien kooi had gestoken en de papegaai die vasthad, zag ook in een flits dat er godzijdank een stuk ijzer van de kooi tussenin zat. Jurre’s vingertje hing zeg maar krom gebogen over het stuk gaas heen en daaroverheen de snavel…… Jurre duwde met zijn andere handje tegen de kooi om zich los te trekken en gaf dus die schreeuw, en wat het em deed weet ik niet maar de vogel liet hem ook met een schreeuw los.
G—verdegloeiendeennogveelmeergescheld van mezelf voornamelijk tégen mezelf kwam er toen achteraan dus de normaal zo lievige sfeer was even veranderd door bijna dierlijke gedragingen van onze kant.
Was met een sprong bij Jurre, heb em van de grond gegrist, met mijn andere arm Suze in de wagen gemikt, mam afgesnauwd (sorry mamma, k was zo boos, vooral op mezelf!) gezegd dat ze op moesten schieten, als een gek naar de uitgang gesjeesd, Prudence onderweg verteld what happened, hup alles in en iedereen in de auto en naar Madame Estate gesjeesd, das een wijk naast de dierentuin. Daar zit het consultatiebureau en daar zit ook een huisartsenpraktijk wist ik. Auto weg, allen der uit, ik met Jurre gauw naar binnen. Stik en stik druk, zaten zeker 10 mensen buiten te wachten en binnen nog 2 keer zoveel. Iedereen kijken natuurlijk, en ja ik mocht voor, en zie daar, onze overbuurman, Dokter Pedro Arrindell kwam eraan, die heeft dus dáár zijn praktijk. Of ik gauw via buitenom naar de andere kant wilde lopen, zat nog een arts? Kwam ie daarheen. Ok. Mamma en Suze nergens te bekennen. Ik daar naar binnen en werd meteen geholpen door een Nederlandse jonge vent die hier stage liep. Moest van Pedro Jurre een zetpil geven met een zware pijnstiller, daarna wond bekijken en schoonmaken met water en toen met veel, heel veel jodium. Jurre huilde al die tijd behoorlijk hysterisch…ik bedoel vanaf dat Hét, gebeurde… Allememaggisch, wat een gedonder nou toch weer……..
Volgens de buurman was het ook maar goed geweest van die kooi, die papegaai had anders wel nog meer schade aan kunnen richten en zelfs nog wel dwars door dat vingertje heen kunnen bijten…… ineens gutste het zweet me van alle kanten naar beneden…….
Verbonden, voor zover dat ging met die kleine wurmende hysterische sterke kleine vent, en met een recept naar de apotheek (na eerst Suze en oma te moeten hebben zoeken buiten) een stuk verderop (Dutch quarter) gestuurd. Was ik alwéér bij een apotheek voor iets ergs, gadverdamme. Ook deze deed niet mee met Univé, dus weer betalen en de auto weer in, ondertussen huilde Suze ook van schrik vermoeidheid hitte en dorst. Dus gauw twee flessen melk gemaakt ( zie je, ik kan dan wel altijd met een loodzware tas sjouwen, maar je weet het met ons gewoon maar nooit…, soms ben ik ineens wel eens blij met mijn eigen eigen-aardigheden) en rijden met de handel.
Jurre was bovenaan de berg in slaap gevallen, denk voornamelijk van die zetpil, in ieder geval was dat wel fijn voor ons allen. Hem met vieze kleren en al in bed gelegd en telkens even bij hem gaan kijken. Geloof dat Suze voor de verandering ook eens zonder morren naar bed ging.
Dat verbanddingetje was er al af toen ik Jurre hoorde huilen in zijn bedje. Hij zat met zijn handje omhoog en met dat vingertje in de lucht heel hard te snikken, zoooooooo aandoenlijk,achhhhh… Dat is ie nog een paar dagen blijven doen, de hele dag dat vingertje omhoog houden en ook na het slapen in bed zitten met dat vingertje omhoog en dikke tranen. We hebben een paar dagen telkens zijn handje in de biotex gehouden, en wat later ging ie zelf met dat vingertje in zijn mond zitten zodat ie alle viezigheid er wel uit sabbelde. En twee dagen ochtenden naar het strand, hier bij Tamarind en naar babybeach, was goed voor em zeewater had de dokter gezegd.
Donderdag middag heeft Tjeerd net Suze bij de huisarts moeten wachten, dit keer voor het halen van een prik, hep. a en b… Komen ze thuis met het doosje, blijkt dat die voor mij had moeten zijn, was alleen hep.b………ggggggggggggggloeiende….. Gebeld. Werd later teruggebeld door de andere dokter: hele discussie en waarom ze überhaupt b én a moest hebben. Ja, omdat ze dat bij de GGD zo hebben uitgezocht. Vond ie maar stom. Ja hoor eens, daar kan ik niks aan doen, lekker weer zoveel meningen. Wat nou?
Vrijdag ochtend heb ik voor weer eens een hele ochtend bij de huisarts zitten wachten…… behoorlijke discussie weer met de ene dokter, ze hadden nu wel overlegd en vonden het echt niet nodig dat Suze nog a kreeg. Hij vond het wel goed dat ik er zo bovenop zat, de meesten láten het wel al dat uitzoeken en ons op de vingers wijzen, zei ie. Dit soort dingen laat ik nou nét níet, zei ik, ik wil precies weten waarom en wie wat vindt en dat ze het samen eens zijn. En als ik overtuigd ben kan ik pas de juiste beslissing nemen, lijkt me logisch toch als het over de gezondheid van je kinderen gaat?
Zaterdag ochtend dan weer met Suze naar het ziekenhuis. Dan was het niet zo druk had de kinderarts gezegd weet je nog? Uhu.
We waren er vroeg en toen waren er al 8 gezinnen voor ons, moeders met 1 of meer kinderen, en vaders en moeders samen met hun kind(eren). Geen idee wie er allemaal “gezien”moesten worden maar het duurde en het duurde maar. Heb een paar keer op het punt gestaan te vertrekken want, nou ja, ik had er ernstig genoeg van en Suze was het na een paar uur ook spuug en spuugzat. Toch maar volgehouden, de dokter was wel erg aardig en heeft eea gevraagd en Suze even in der oortjes en keel gekeken. ‘t Was nog wel spannend om ons dossier te vinden omdat alles een poosje geleden door een Amerikaanse in een dito systeem was gezet. Dat betekende dat de dokter de assistente (die haar kind overigens gewoon bij zich had, die zat op een behandeltafel te spelen….hoe dóen die mensen dat?....)helemaal uit moest leggen dat we van de Pas heten, en dat we in dit “particular” systeem dus bij de V- zitten. Hij vloekte nog net niet, maar zei er wel bij dat ie niet goed werd van dat gedoe met de boel op deze manier sorteren….. “En dan nog bedenken dat de helft hier analfabeet is” zei ie, “Ze snappen der niks meer van!” Sja. Das ook weer Sint Maarten dacht ik.
Goedgekeurd naar huis, dat dan nog wel gelukkig!
De zondag zijn TSJ en oma boodschappen gaan doen en ik hier opruimen en dat was ik nog aan het doen toen iedereen is gaan slapen. En eten koken en alles klaar maken om te bbqen die avond.
Jurre was die nacht nog 3 keer wakker, dus nou, t was me het weekje wel weer!
Hebben we dan niks gezien en of gedaan samen met oma? Ja hoor plenty….. Je zou bijna zo’n dom naambord voor je huis gaan laten maken: huize nimmer rust, villa kan niet op, tis altij wè, tis altied wat, enfin je snapt het al……..
Maandag voor de nodige afleiding en de eerste indrukken voor oma (die had alleen nog maar veel hier gezeten met Jurretje) naar de dierentuin. Prudence zat achter de kassa, ik ken haar, en zij mij, van naam ondertussen, en die even verteld over Suze. Daarna gingen we op pad, eerst de bwaak bwaak bwaak Jurre papegaaien, toen de slangen en de vissen (heuse Tilapias die je misschien ook wel eens koopt in de supermarkt?) naar de schildpadden en gg gg gg Jurre’s zwijntjes. Dan kan je een hek door naar een grote kooi met eenden ibissen ganzen en nog meer ongevaarlijke vogels…….
Zal de rest even laten want na de vleermuizen ging het mis……. Jurre wilde uit zijn mutsy. Ok dan, had nou een paar handen extra dus dacht dat is goed. Suze zag dingetjes op de grond liggen die uit een boom kwamen, en allen waren we daar even mee bezig, oprapen, bekijken. Ik pakte het fototoestel en maakte even een paar foto’s van de zaadjes en de boom………. (jaja, der komt een reportage aan met alleen flora van hier...) Dat had ik dus niet moeten doen.
Nog geen 10 seconden later hoor ik een enorme schreeuw van Jurre… En van een papegaai…… En van Suze…. Ik draai me met een ruk om en zie nog net dat Jurre zijn vingertje door een papegaaien kooi had gestoken en de papegaai die vasthad, zag ook in een flits dat er godzijdank een stuk ijzer van de kooi tussenin zat. Jurre’s vingertje hing zeg maar krom gebogen over het stuk gaas heen en daaroverheen de snavel…… Jurre duwde met zijn andere handje tegen de kooi om zich los te trekken en gaf dus die schreeuw, en wat het em deed weet ik niet maar de vogel liet hem ook met een schreeuw los.
G—verdegloeiendeennogveelmeergescheld van mezelf voornamelijk tégen mezelf kwam er toen achteraan dus de normaal zo lievige sfeer was even veranderd door bijna dierlijke gedragingen van onze kant.
Was met een sprong bij Jurre, heb em van de grond gegrist, met mijn andere arm Suze in de wagen gemikt, mam afgesnauwd (sorry mamma, k was zo boos, vooral op mezelf!) gezegd dat ze op moesten schieten, als een gek naar de uitgang gesjeesd, Prudence onderweg verteld what happened, hup alles in en iedereen in de auto en naar Madame Estate gesjeesd, das een wijk naast de dierentuin. Daar zit het consultatiebureau en daar zit ook een huisartsenpraktijk wist ik. Auto weg, allen der uit, ik met Jurre gauw naar binnen. Stik en stik druk, zaten zeker 10 mensen buiten te wachten en binnen nog 2 keer zoveel. Iedereen kijken natuurlijk, en ja ik mocht voor, en zie daar, onze overbuurman, Dokter Pedro Arrindell kwam eraan, die heeft dus dáár zijn praktijk. Of ik gauw via buitenom naar de andere kant wilde lopen, zat nog een arts? Kwam ie daarheen. Ok. Mamma en Suze nergens te bekennen. Ik daar naar binnen en werd meteen geholpen door een Nederlandse jonge vent die hier stage liep. Moest van Pedro Jurre een zetpil geven met een zware pijnstiller, daarna wond bekijken en schoonmaken met water en toen met veel, heel veel jodium. Jurre huilde al die tijd behoorlijk hysterisch…ik bedoel vanaf dat Hét, gebeurde… Allememaggisch, wat een gedonder nou toch weer……..
Volgens de buurman was het ook maar goed geweest van die kooi, die papegaai had anders wel nog meer schade aan kunnen richten en zelfs nog wel dwars door dat vingertje heen kunnen bijten…… ineens gutste het zweet me van alle kanten naar beneden…….
Verbonden, voor zover dat ging met die kleine wurmende hysterische sterke kleine vent, en met een recept naar de apotheek (na eerst Suze en oma te moeten hebben zoeken buiten) een stuk verderop (Dutch quarter) gestuurd. Was ik alwéér bij een apotheek voor iets ergs, gadverdamme. Ook deze deed niet mee met Univé, dus weer betalen en de auto weer in, ondertussen huilde Suze ook van schrik vermoeidheid hitte en dorst. Dus gauw twee flessen melk gemaakt ( zie je, ik kan dan wel altijd met een loodzware tas sjouwen, maar je weet het met ons gewoon maar nooit…, soms ben ik ineens wel eens blij met mijn eigen eigen-aardigheden) en rijden met de handel.
Jurre was bovenaan de berg in slaap gevallen, denk voornamelijk van die zetpil, in ieder geval was dat wel fijn voor ons allen. Hem met vieze kleren en al in bed gelegd en telkens even bij hem gaan kijken. Geloof dat Suze voor de verandering ook eens zonder morren naar bed ging.
Dat verbanddingetje was er al af toen ik Jurre hoorde huilen in zijn bedje. Hij zat met zijn handje omhoog en met dat vingertje in de lucht heel hard te snikken, zoooooooo aandoenlijk,achhhhh… Dat is ie nog een paar dagen blijven doen, de hele dag dat vingertje omhoog houden en ook na het slapen in bed zitten met dat vingertje omhoog en dikke tranen. We hebben een paar dagen telkens zijn handje in de biotex gehouden, en wat later ging ie zelf met dat vingertje in zijn mond zitten zodat ie alle viezigheid er wel uit sabbelde. En twee dagen ochtenden naar het strand, hier bij Tamarind en naar babybeach, was goed voor em zeewater had de dokter gezegd.
Donderdag middag heeft Tjeerd net Suze bij de huisarts moeten wachten, dit keer voor het halen van een prik, hep. a en b… Komen ze thuis met het doosje, blijkt dat die voor mij had moeten zijn, was alleen hep.b………ggggggggggggggloeiende….. Gebeld. Werd later teruggebeld door de andere dokter: hele discussie en waarom ze überhaupt b én a moest hebben. Ja, omdat ze dat bij de GGD zo hebben uitgezocht. Vond ie maar stom. Ja hoor eens, daar kan ik niks aan doen, lekker weer zoveel meningen. Wat nou?
Vrijdag ochtend heb ik voor weer eens een hele ochtend bij de huisarts zitten wachten…… behoorlijke discussie weer met de ene dokter, ze hadden nu wel overlegd en vonden het echt niet nodig dat Suze nog a kreeg. Hij vond het wel goed dat ik er zo bovenop zat, de meesten láten het wel al dat uitzoeken en ons op de vingers wijzen, zei ie. Dit soort dingen laat ik nou nét níet, zei ik, ik wil precies weten waarom en wie wat vindt en dat ze het samen eens zijn. En als ik overtuigd ben kan ik pas de juiste beslissing nemen, lijkt me logisch toch als het over de gezondheid van je kinderen gaat?
Zaterdag ochtend dan weer met Suze naar het ziekenhuis. Dan was het niet zo druk had de kinderarts gezegd weet je nog? Uhu.
We waren er vroeg en toen waren er al 8 gezinnen voor ons, moeders met 1 of meer kinderen, en vaders en moeders samen met hun kind(eren). Geen idee wie er allemaal “gezien”moesten worden maar het duurde en het duurde maar. Heb een paar keer op het punt gestaan te vertrekken want, nou ja, ik had er ernstig genoeg van en Suze was het na een paar uur ook spuug en spuugzat. Toch maar volgehouden, de dokter was wel erg aardig en heeft eea gevraagd en Suze even in der oortjes en keel gekeken. ‘t Was nog wel spannend om ons dossier te vinden omdat alles een poosje geleden door een Amerikaanse in een dito systeem was gezet. Dat betekende dat de dokter de assistente (die haar kind overigens gewoon bij zich had, die zat op een behandeltafel te spelen….hoe dóen die mensen dat?....)helemaal uit moest leggen dat we van de Pas heten, en dat we in dit “particular” systeem dus bij de V- zitten. Hij vloekte nog net niet, maar zei er wel bij dat ie niet goed werd van dat gedoe met de boel op deze manier sorteren….. “En dan nog bedenken dat de helft hier analfabeet is” zei ie, “Ze snappen der niks meer van!” Sja. Das ook weer Sint Maarten dacht ik.
Goedgekeurd naar huis, dat dan nog wel gelukkig!
De zondag zijn TSJ en oma boodschappen gaan doen en ik hier opruimen en dat was ik nog aan het doen toen iedereen is gaan slapen. En eten koken en alles klaar maken om te bbqen die avond.
Jurre was die nacht nog 3 keer wakker, dus nou, t was me het weekje wel weer!
-
27 April 2010 - 14:20
Tante Cornelia:
Goed, dat jullie er zo geen 10 hebben Judith, dan kon je beter zelf voor dokter studeren.
Groetjes! -
27 April 2010 - 17:06
Miranda (pufclub):
Meid,
heb jij weer zeg maar!
Ik ben vroeger regelmatig gebeten door onze parkiet. Ja ja, klein snaveltje, maar met dezelfde vorm.. En dat gebeurde als ik hem kusjes aan het geven was, dus in mijn lip! Inderdaad: auw! Maar ik was gelukkig wel al wat ouder, en snapte dus hoe en wat. Die arme Jurre ziet het allemaal maar gebeuren en kan alleen maar huilen, schreeuwen en bikkelen inmiddels. Gelukkig heb je flexibele kinderen, stel je voor dat je van die op-de-minuut-koters had.. hi hi! Tuurlijk passen ze zich ook gewoon aan aan de hektiek die ze meestal zelf veroorzaken, maar dan nog.
Toch mooie foto´s geworden!
En is oma al weer thuisgekomen?
Dikke knuffel voor jullie allemaal, en een kusje voor Jurre.
Miranda -
27 April 2010 - 20:18
Daan:
Zo zie je maar weer waar een dierentuinbezoekje kan eindigen...., ik hoop voor jullie dat er voorlopig geen doktersbezoeken hoeven te volgen!
Groetjes Daan -
27 April 2010 - 20:27
Wendy:
Ik dacht dat is saai zo 3 jaar naar sint maarten, maar als ik jullie verhalen lees hebben jullie een kei druk leven en maken van alles mee en dat zijn niet alleen leuke dingen integendeel jullie hebben het nog drukker als wij!!!
veel liefs Wendy -
27 April 2010 - 21:45
Khalid:
Goed nieuws voor Rob Drijvers; hij is niet meer de enige 'Vinger'.
Goed dat het allemaal goed is gekomen!
Hallee -
29 April 2010 - 11:14
Els:
Jullie kunnen beter een strippenkaart nemen bij de huisarts!! -
07 Mei 2010 - 13:27
Walter Vd Zandt:
He Familie.
Jullie zijn inmiddels wel kind aan huis bij de doktoren op het eiland. Dat moet maar eens afgelopen zijn. Ben nu ruim een week weer thuis en het is vooral wennen, meer dan ik dacht. Volgende week weer normaal aan het werk. Tjeerd je pakketje voor de snoeppot komt zeker nog. Ik weet inmiddels waar ik de dolfijntjes kan krijgen haha. Groeten Walter... -
16 Mei 2010 - 11:40
Peter (vdH):
Zondagochtend!! (Eigenlijk al zondagmiddag!) Ik heb eindelijk weer eens tijd om jullie verhalen bij te lezen. Ik zie dat jullie kind aan huis zijn bij de plaatselijke medische instellingen. Maar ook in NL heb je dat met kleine kinderen, dus zo ongewoon is dat niet, alleen is het hier vaak allemaal wat dichter in de buurt. Dawn Beach is wat dat betreft toch een klein beetje een dislocatie.
Ik merk dat jullie je in ieder geval niet vervelen daar, maar dat had ik eigenlijk ook geen moment verwacht.
De foto's zijn zoals altijd weer mooi, en sommige heel herkenbaar. Er gaat hier trouwens geen dag voorbij of Chantal heeft het weer over SXM. Ik kan me niet herinneren dat ze ooit voorafgaande aan een vakantie, zo lang van te voren al zo veel voorpret had. Alleen dat maakt het de prijs al bijna waard. Geef even aan waar jullie dringend behoefte aan hebben, dan breng ik het (als het niet te groot of strafbaar is!) wel mee. Anders is een verbandtrommel volgens mij ook wel een goed idee. Nou adios dan maar weer, en tot ziens!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
