Dagje vissen
Door: Tjeerd
Blijf op de hoogte en volg Tjeerd, Judith, Suze en Jurre en Tjeu
22 Februari 2010 | Anguilla, Anguilla
Na wat oefensessies vanaf de kust en kant was het 13 februari jl. tijd voor het echte werk: zeevissen! Toen mijn ouders hier waren en we bij Lee’s gaan eten werd ik natuurlijk warm gemaakt bij het zien van de vangst van die Amerikaan. We zouden met zijn vieren gaan: Dirk-Jan, zijn vader, Ewoud (een collega) en ik. ’s Morgens om 06.45 uur werden we geacht aanwezig te zijn bij Lee’s. Aldaar aangekomen was het nog even wachten op Ewoud, DJ zijn vader en ik reden samen. Ik had natuurlijk mijn wekker ruimschoots op tijd gezet, bakkie koffie gezet en om 06.15 uur stond ik bij DJ op de stoep. De Boot was al gereed om uit te varen. Na gebeld te hebben bleek dat Ewoud achter een grote vrachtwagen met oplegger, met daarop een monster van een graafmachine zat, in de file dus. We voeren om 07.05 uur de haven uit, de brug ging voor ons open en een uitgestrekte oceaan lag voor ons.
Na zo’n uurtje varen werden de lijnen voor de eerste maal uitgezet bij een of andere boei in de richting van Saba. Hier kregen we heel snel een beet maar daar was alles mee gezegd. Een of ander beest had de staart van onze aasvis eraf gebeten. Zijn maatjes vonden onze bait schijnbaar minder interessant. Lijnen binnen halen en verder varen. Volgens de “kapitein” was de zee rustig, wij vonden hem af en toe aardig te keer gaan. Soms kon je gewoon niet over de watermuur heen kijken. Gelukkig had het merendeel hier géén last van, haha.
Na nog een uur verder gevaren te hebben, aangekomen bij de wateren rond Saba, “The Saba Bank” werden de lijnen definitief uitgezet. Het schijnt dat hier alleen door vissers van Sint Maarten gevist mag worden (??). Nou goed als we dan maar wat zouden vangen.
Nog even mijn ontbijt naar binnen werken, dus rugzak open en daar kwam een gele kromme heer uit tevoorschijn. Gelijk begon er een geschreeuw over bad luck. Nu schijnt het zo dat (hier) bananen aan boord een zeer slecht voorteken voor de vangst zijn, ze brengen ongeluk. Dus gauw een hap en overboord ermee. Nummer 2 werd ook uit mijn backpack gehaald en belandde eveneens in het ruime sop: “tot ziens”. Zo nu kon het echt niet mis gaan!
De eerste beet liet niet lang op zich wachten, nadat alle bananen van boord waren. De vraag was van te voren wie de eerste mocht/moest binnenhalen. Nu zat DJ al in de fauteuil dus die was de eerste gelukkige. Dat heeft ie geweten, haha. Aan zijn gezicht te zien viel het echt zwaar tegen. Drijfnat was ie van het zweet. Er stond ons (de rest) dus ook wat te wachten….
Een kwartier later zo ongeveer een aardige Wahoo boven water in de boot, wat een beest. Met een gaff werd ie de boot ingetakeld. Een gaff is een soort van staf van Sinterklaas, maar dan anders. Een stok met een haak eraan, vlijmscherp en de vis wordt er gewoon aangespiest. De vis werd op boot, zo aardig als de “kapitein” was, verwelkomt door een paar vriendelijke klopjes op zijn koppie, uitgevoerd met een rubberen hamer. Nog even uitbloeden en echt doodgaan en dan verdween ie en een soort van zak van 1m3 waar ze in NL op de bouw zand ed. mee komen brengen, je weet wel. Bigbag is het juiste woord wat ik zocht. De bodem voorzien van ijs. In de lengte paste ie er net in.
DJ blij dat zijn beurt er even opzat en wij stonden te popelen om de “onze” binnen te halen. Na de Wahoo volgde een Mahi Mahi oftewel Dolfijnvis, Dolphinfish. Een hele mooie vis, zie foto. Deze schijnt ook heel lekker te zijn trouwens, de Wahoo by the way ook.
Om 09.30 uur werd het eerste biertje opengemaakt. Niet door mij deze x! Ik dronk mijn eerste Carib van de pas rond 12.30 uur, moest nog rijden.
Na de Mahi Mahi 2 beten in een keer. DJ en zijn vader hadden samen 1 hengel vast. Scheen een aardig bluppie aan de lijn te zitten, maar die kregen we/ze niet binnen. De andere hengel werd in mijn handen overgedragen en ik mocht in de comfortabel stoel plaats nemen. Pffff. Echt zwaar werk. Rechterhand lijn binnen halen en met links hengel naar boven en beneden “pompen” een beweging die ik in ieder geval niet elke dag maak, hetgeen 2 dagen later ook aardig te voelen was. Zorgen dat er spanning op de lijn blijft staan en binnenhalen. Nou dat valt niet mee als zo’n beessie een metertje of 100 (visserslatijn of niet?) van de boot af is. Echt pompen of verzuipen! Na een heuse veldslag die uiteraard in mijn voordeel beslist werd kwam ie (of ze) eindelijk aan de oppervlakte. Wahoo again. Ietsjes kleiner dan de vorige, maar deze kwam heel laat boven. Ik was echt blij dat ie in zicht was, moet je eens voorstellen dat zo’n gevecht een uur duurt, niet vol te houden man! Ik mocht nog 3 x vaker plaats nemen in de stoel. We probeerden het zo goed mogelijk te verdelen alleen de vader van DJ hield het na een kleine Barracuda en een grote Wahoo voor gezien. In totaal hadden we 12 Wahoo’s , 1 Barracuda, 1 Mahi Mahi en 1 tonijn(tje). Al met al een hele mooie vangst dus. We hadden een hele mooie en goede dag. Heel de dag zon en dus lekker verkleurd. Insmeren doen we immers niet (meer) toch?
Onderweg ook nog heel veel vliegende vissen gezien en een bultrug walvis. Deze laatste heb ikzelf niet gezien, helaas.
Rond 15.30 begon de terugtrip naar Simpson Bay. We waren echt een eind weg. Onderweg werd nog even gas teruggenomen en een lijn uitgezet. Het barstte daar werkelijk van de kleine vis, vermoedelijk opgejaagd door een (play)school tonijnen, nee niet in blik. Al snel vingen we hier onze zo gewenste tonijn ter afwisseling. We konden hier niet lang blijven want om 17.30 uur zou de Simpson Bay-brug open gaan.
De vangst blijft bij bijna al de vistrips van de boot, zo ook bij deze. Wel mochten de vissers na het vissen een gratis diner, bestaande uit de gevangen vis, nuttigen in het restaurant. Zo rond 17.45 uur kwamen we bij het restaurant aan. Toen de vangst op de kade werd gegooid trok dat nogal wat bekijks. Hele leuke reacties kregen we. De Wahoo’s verdwenen in een grote vriescontainer, nadat ze eerst gewogen werden en gelabeld. De Mahi Mahi werd gelijk naar de keuken gebracht. We kregen nog net mee dat de “kapitein” de tonijn gefileerd had, en stiekum in een zwart plastic zak wegbracht naar? De Barracuda, eten ze hier niet, want die kunnen giftig zijn, zou als voer dienen voor in het kreeftenbassin, waarvan jullie al eerder een foto hebben (kunnen) zien. Nadat alle vis gewogen was bleek dat we zo’n ruim 200 kilo verse vis hadden meegebracht, aardige vangst toch?
Uiteraard heb ik geen vis gegeten. Ik had onderweg een varken gevangen voor mijn spare ribs. Schijnbaar vonden ze van het restaurant of dat we zo’n leuk gezelschap waren of dat we een uitermate grote hoeveelheid vis hadden gevangen waar ze weer even op kunnen teren, want we hoefden alleen de drank af te rekenen. Zelfs de diners van de 3 dames kregen we aangeboden. Heel netjes dus.
Deze tijd van het jaar is het voornamelijk Wahoo dat de klok slaat. In mei begint de (grote) tonijntijd gevolgd in juni door de Marlin. Dat lijkt me echt gaaf een Marlijn te vangen, dat wil ik zeker nog mee gaan maken. Al met al een hele gave dag die zeker voor herhaling vatbaar is. Ik wil Judith de volgende x wel zo’n vis binnen zien halen. In mei moeten we op de tonijn en in juni moet ik een Marlin vangen! Misschien moet ik toch maar eens wat gaan trainen? Dus de komende tijd heb ik geen tijd om verslagen te typen, want ik ben in de sportschool, ahum. Aan de bar misschien dan…. Mijn vader wil de volgende keer als ie hier is natuurlijk ook mee, trainen pa!
Zie de foto’s; visserslatijn of niet?
Na zo’n uurtje varen werden de lijnen voor de eerste maal uitgezet bij een of andere boei in de richting van Saba. Hier kregen we heel snel een beet maar daar was alles mee gezegd. Een of ander beest had de staart van onze aasvis eraf gebeten. Zijn maatjes vonden onze bait schijnbaar minder interessant. Lijnen binnen halen en verder varen. Volgens de “kapitein” was de zee rustig, wij vonden hem af en toe aardig te keer gaan. Soms kon je gewoon niet over de watermuur heen kijken. Gelukkig had het merendeel hier géén last van, haha.
Na nog een uur verder gevaren te hebben, aangekomen bij de wateren rond Saba, “The Saba Bank” werden de lijnen definitief uitgezet. Het schijnt dat hier alleen door vissers van Sint Maarten gevist mag worden (??). Nou goed als we dan maar wat zouden vangen.
Nog even mijn ontbijt naar binnen werken, dus rugzak open en daar kwam een gele kromme heer uit tevoorschijn. Gelijk begon er een geschreeuw over bad luck. Nu schijnt het zo dat (hier) bananen aan boord een zeer slecht voorteken voor de vangst zijn, ze brengen ongeluk. Dus gauw een hap en overboord ermee. Nummer 2 werd ook uit mijn backpack gehaald en belandde eveneens in het ruime sop: “tot ziens”. Zo nu kon het echt niet mis gaan!
De eerste beet liet niet lang op zich wachten, nadat alle bananen van boord waren. De vraag was van te voren wie de eerste mocht/moest binnenhalen. Nu zat DJ al in de fauteuil dus die was de eerste gelukkige. Dat heeft ie geweten, haha. Aan zijn gezicht te zien viel het echt zwaar tegen. Drijfnat was ie van het zweet. Er stond ons (de rest) dus ook wat te wachten….
Een kwartier later zo ongeveer een aardige Wahoo boven water in de boot, wat een beest. Met een gaff werd ie de boot ingetakeld. Een gaff is een soort van staf van Sinterklaas, maar dan anders. Een stok met een haak eraan, vlijmscherp en de vis wordt er gewoon aangespiest. De vis werd op boot, zo aardig als de “kapitein” was, verwelkomt door een paar vriendelijke klopjes op zijn koppie, uitgevoerd met een rubberen hamer. Nog even uitbloeden en echt doodgaan en dan verdween ie en een soort van zak van 1m3 waar ze in NL op de bouw zand ed. mee komen brengen, je weet wel. Bigbag is het juiste woord wat ik zocht. De bodem voorzien van ijs. In de lengte paste ie er net in.
DJ blij dat zijn beurt er even opzat en wij stonden te popelen om de “onze” binnen te halen. Na de Wahoo volgde een Mahi Mahi oftewel Dolfijnvis, Dolphinfish. Een hele mooie vis, zie foto. Deze schijnt ook heel lekker te zijn trouwens, de Wahoo by the way ook.
Om 09.30 uur werd het eerste biertje opengemaakt. Niet door mij deze x! Ik dronk mijn eerste Carib van de pas rond 12.30 uur, moest nog rijden.
Na de Mahi Mahi 2 beten in een keer. DJ en zijn vader hadden samen 1 hengel vast. Scheen een aardig bluppie aan de lijn te zitten, maar die kregen we/ze niet binnen. De andere hengel werd in mijn handen overgedragen en ik mocht in de comfortabel stoel plaats nemen. Pffff. Echt zwaar werk. Rechterhand lijn binnen halen en met links hengel naar boven en beneden “pompen” een beweging die ik in ieder geval niet elke dag maak, hetgeen 2 dagen later ook aardig te voelen was. Zorgen dat er spanning op de lijn blijft staan en binnenhalen. Nou dat valt niet mee als zo’n beessie een metertje of 100 (visserslatijn of niet?) van de boot af is. Echt pompen of verzuipen! Na een heuse veldslag die uiteraard in mijn voordeel beslist werd kwam ie (of ze) eindelijk aan de oppervlakte. Wahoo again. Ietsjes kleiner dan de vorige, maar deze kwam heel laat boven. Ik was echt blij dat ie in zicht was, moet je eens voorstellen dat zo’n gevecht een uur duurt, niet vol te houden man! Ik mocht nog 3 x vaker plaats nemen in de stoel. We probeerden het zo goed mogelijk te verdelen alleen de vader van DJ hield het na een kleine Barracuda en een grote Wahoo voor gezien. In totaal hadden we 12 Wahoo’s , 1 Barracuda, 1 Mahi Mahi en 1 tonijn(tje). Al met al een hele mooie vangst dus. We hadden een hele mooie en goede dag. Heel de dag zon en dus lekker verkleurd. Insmeren doen we immers niet (meer) toch?
Onderweg ook nog heel veel vliegende vissen gezien en een bultrug walvis. Deze laatste heb ikzelf niet gezien, helaas.
Rond 15.30 begon de terugtrip naar Simpson Bay. We waren echt een eind weg. Onderweg werd nog even gas teruggenomen en een lijn uitgezet. Het barstte daar werkelijk van de kleine vis, vermoedelijk opgejaagd door een (play)school tonijnen, nee niet in blik. Al snel vingen we hier onze zo gewenste tonijn ter afwisseling. We konden hier niet lang blijven want om 17.30 uur zou de Simpson Bay-brug open gaan.
De vangst blijft bij bijna al de vistrips van de boot, zo ook bij deze. Wel mochten de vissers na het vissen een gratis diner, bestaande uit de gevangen vis, nuttigen in het restaurant. Zo rond 17.45 uur kwamen we bij het restaurant aan. Toen de vangst op de kade werd gegooid trok dat nogal wat bekijks. Hele leuke reacties kregen we. De Wahoo’s verdwenen in een grote vriescontainer, nadat ze eerst gewogen werden en gelabeld. De Mahi Mahi werd gelijk naar de keuken gebracht. We kregen nog net mee dat de “kapitein” de tonijn gefileerd had, en stiekum in een zwart plastic zak wegbracht naar? De Barracuda, eten ze hier niet, want die kunnen giftig zijn, zou als voer dienen voor in het kreeftenbassin, waarvan jullie al eerder een foto hebben (kunnen) zien. Nadat alle vis gewogen was bleek dat we zo’n ruim 200 kilo verse vis hadden meegebracht, aardige vangst toch?
Uiteraard heb ik geen vis gegeten. Ik had onderweg een varken gevangen voor mijn spare ribs. Schijnbaar vonden ze van het restaurant of dat we zo’n leuk gezelschap waren of dat we een uitermate grote hoeveelheid vis hadden gevangen waar ze weer even op kunnen teren, want we hoefden alleen de drank af te rekenen. Zelfs de diners van de 3 dames kregen we aangeboden. Heel netjes dus.
Deze tijd van het jaar is het voornamelijk Wahoo dat de klok slaat. In mei begint de (grote) tonijntijd gevolgd in juni door de Marlin. Dat lijkt me echt gaaf een Marlijn te vangen, dat wil ik zeker nog mee gaan maken. Al met al een hele gave dag die zeker voor herhaling vatbaar is. Ik wil Judith de volgende x wel zo’n vis binnen zien halen. In mei moeten we op de tonijn en in juni moet ik een Marlin vangen! Misschien moet ik toch maar eens wat gaan trainen? Dus de komende tijd heb ik geen tijd om verslagen te typen, want ik ben in de sportschool, ahum. Aan de bar misschien dan…. Mijn vader wil de volgende keer als ie hier is natuurlijk ook mee, trainen pa!
Zie de foto’s; visserslatijn of niet?
-
23 Februari 2010 - 13:19
Els:
jakkes,wat een enge koppen, maar die mahi mahi is lekker met wat knoflook op de bbq!Hier doen we het gewoon maar met de kabeljauw of een visstickkie. Vis ze nog!! gr els en peter -
23 Februari 2010 - 13:20
Els :
die koppen van die vissen dan he bedoel ik -
25 Februari 2010 - 07:42
Tante Cornelia:
Had eigenlijk meteen na het plaatsen al gereageerd, maar dat is blijkbaar niet helemaal goed gegaan.
Nogmaals dan:
Er zullen veel mensen jaloers op je zijn Tjeerd, maar ik zelf zie de visjes liever kant en klaar (liefst gefileerd) op mijn bord.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
